vluchten kan niet meer

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

vluchten kan niet meer
gloeiend hete brij
stroomt uit zijn mond
als gistend gif

gloeiend hete brij
te gronde richtend
als gistend gif
verloren stuwkracht

te gronde richtend
lijdzaam ten onder gaan
verloren stuwkracht
zijn leeg hart

raakt kant noch wal
lijdzaam ondergaan
gloeiend hete brij
vluchten kan niet meer

©vivapo – 4/3/2017

Ik liet mij inspireren door Dampend vuur van Marc Ghyoot

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 4 maart 2017

Foto: M@rcus

 

thuiskomen – 01

img_0753Bij het schrijven van het bericht over mijn Volle Maan Collage en over de magische open deur ontdekte ik synchroniciteit tussen een aantal ervaringen

Dinsdagnamiddag volgde ik bij Ateljee Ont-moet-ing een workshop, gewijd aan een verhaal uit ‘De ontembare vrouw’. De Zeehondenhuid is een metafoor voor zielenhuid, het vermogen thuis te komen bij jezelf en je eigen ziel te raken, met het verliezen van deze huid als metafoor voor het verliezen van jezelf in het sociale en niet meer weten wie je bent.

Eén van de (Namasté) kaarten trok heel uitdrukkelijk mijn aandacht. Elementen op deze afbeelding brachten mij bij mijn tekening en mijn logje van … gisteren!

Pas op het eind van de workshop maakte ik kennis met de boodschap en de titel – de zegening van het loslaten – van deze kaart. Loslaten is niét toevallig het thema van … het SchrijfNest van vandaag!

img_0752

Het intuïtief schilderen gebeurde in twee stappen, telkens na een visualisatie: enerzijds bij het verliezen van de zeehondenhuid en anderzijds bij het herwinnen van de zielehuid.

Gingen wij gisteren met vier gelijkgestemde zielen op zoek naar onze thuis, thuiskomen … doe je zelf, alleen.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 16 november 2016

foto’s: vivapo

 

 

zicht op de Leie

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Sint-Martens-Latem – 21/2/2016

Zondag 21 februari nam ik in de Leiezaal van het gemeentehuis van Sint-Martens-Latem deel aan een bijzonder experiment over/ met/ in stilte, een initiatief van de plaatselijke Cultuurraad.

Mijn echtgenoot en ik gingen in op de uitnodiging van Sabine Pauwaert die – zoals ze zelf schrijft op haar blog – de laatste maanden intens bezig was geweest met de (mede-) organisatie van  Doorgaan met het lezen van “zicht op de Leie”