collega deelt schrijfoefening – 02

shareHoe een dubbeltje rollen kan of hoe delen zich vermenigvuldigt!

Ik schreef een zeswoordenverhaal over respect, na mijn logje van 11 juni onder de titel collega deelt schrijfoefening. Volgers van mijn blogs gingen in op mijn uitnodiging om de oefening van Jolanda Oudijk ook eens te proberen en het haar via mail te bezorgen. Doorgaan met het lezen van “collega deelt schrijfoefening – 02”

afscheid van een collega

Vorige week woensdag vernam ik het overlijden van een collega waarmee ik in de jaren tachtig/negentig heb samen gewerkt. Ze had de strijd tegen kanker verloren. Op de blog Mijmeren op papier schreef ik hierover

vijfenvijftig
is collega
Sandra geworden ze
verloor de strijd tegen
ziekte
ziekte
bracht haar collega’s niet
samen bij leven
wel bij
afscheid

Het was hartverwarmend hoe collega’s – ondertussen her en der verspreid – elkaar via de sociale media vonden en het treurig nieuws verspreidden.

als
een spin
bracht ik een
oud web weer tot
leven
leven
eren van een collega
onverwacht verbindingen creëren
en dankbaar
zijn

Vanmorgen vond de uitvaart plaats in het Brugs crematorium.  Omdat ik daar ruim op tijd was ging ik er op verkenning. Ik had geen idee van de omvang en de pracht van dit stiltegebied.  Het wandelen in stilte in de natuur kon mij echter niet inspireren voor mijn Japans gedicht op zaterdag.

uitvaartplechtigheid
heeft mij
heel diep geraakt
geraak niet uit mijn
verdoving

Ik was niet alleen onder de indruk van de aanwezigheid van tal van collega’s die nog recent met haar hebben samen gewerkt, maar vooral van collega’s die – net als ik – haar de laatste twintig jaar niet meer hebben ontmoet. Ik was echter vooral onder de indruk van het beeld dat door haar geliefden tijdens de plechtigheid van haar werd geschetst, een beeld dat het merendeel van de collega’s niet kenden.  Zij was een harde tante en een vechter, kwaliteiten die zij als voetballer had ontwikkeld.  Zij had het niet voor niets tot in de nationale ploeg en tot in Amerika geschopt. Bescheiden als ze was deelde ze daar echter nooit iets over op het werk.  Die kwaliteiten hebben haar echter ook tot het einde van haar leven gekenmerkt.  Een aspect dat tijdens de dienst heel sterk in het licht werd gesteld was haar groot hart. Ik herinner mij wel hoe zorgzaam zij was voor haar jongere broer.  Dat zij echter een man – die samen met zijn hondje op straat en in het park leeft – als gast in haar huis uitnodigde heeft mij verrast. Een vreemdeling in huis halen en hem eten en kleding aanbieden en het hondje in bad steken … mijn respect!

Om deze namiddag uit mijn verdoving te geraken zocht ik soelaas in meditatie.

was
zoëven meditatief
op reis in
mijn lijf met een
diepzeeduikertje

toen
ik mijn
ogen opende bengelden
tranen over mijn wangen
opluchting

mijn
oogleden hielden
mijn tranen niet
langer als een stuwdam
tegen

Mijn tranen de vrije loop laten heeft mij geholpen om dit logje te schrijven dat ik opdraag aan de leden van de FB-groep Mijmeren in Elfjes die mij een hart onder de riem hebben gestoken.

Sandra
met je
blauwe indringende ogen
raakte je mij toén én
vandaag.

Ik groet je met een uittreksel uit A New Day Has Come van Céline Dion.

I
see a
light in the
sky it’s almost blinding
me

I
can’t believe
I’ve been touched
by an angel with
love

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 29 april 2017

‘t SchrijfNEST

Vanochtend hoorde ik mijn echtgenoot verwonderd vragen : “ben je vergeten een blog-bericht te schrijven?”.

Het zal hem wellicht ontgaan zijn dat ik eind 2015 een periode van het dagelijks publiceren van mijn verwondering heb afgesloten en dat ik vanaf 1/1/2016 mezelf de vrijheid gun om te publiceren wanneer het mij uitkomt, zelfs meerdere keren per dag als de inspiratie hoog opborrelt.

Er komt op die manier voor mij meer tijd vrij om blogs van anderen te lezen. Een foto op een blog met natuurfotografie die ik al een hele tijd volg inspireerde mij gisteren voor het maken van een Haiku. De beheerder van de blog – tevens de fotografe van die prachtige foto – gaf mij toestemming om dit beeld te gebruiken (maar daarover meer in een volgend bericht).

Gisteren ontmoette ik voor het eerst Chantal. Ik kende haar niet persoonlijk maar volgde wel haar blog Schrijfselssite die sinds 3 januari 2016 online staat. Tot mijn verwondering las ik vandaag een bericht met als titel ‘t SchrijfNEST.  Er ging bij mij een belletje rinkelen. Ik las de eerste paragraaf en dat wekte nog meer nieuwsgierig bij mij op.

Sedert een paar maanden zie ik regelmatig berichtjes voorbijkomen op Facebook over ’t Schrijfnest. Maar omdat mijn jaar in 2015 al voldoende van uitdagingen voorzien was, neem ik pas vanaf 2016 de uitdaging aan.
Ik heb voor bepaalde dingen een lange aanloopperiode nodig. Ik zie iets, het spreekt me aan, ik laat het bezinken, ik twijfel, ik zie het opnieuw en alles begint van voor af aan. Maar omdat het me blijft prikkelen, geef ik eraan toe.
Ik heb me dus ingeschreven voor het schrijfnest.
Mijn vaste voornemen voor dit jaar is immers meer aandacht te geven aan het schrijven en dit lijkt me de ideale uitdaging ervoor. Ik wil mijn pen slijpen en verscherpen. Het lijkt me leuk om dit niet helemaal in mijn eentje te moeten doen.

Ik wil mijn pen slijpen en verscherpen.  Geef toe … dat klinkt toch als muziek in de oren?  En dan heb ik het nog niet gehad over het Elfje waarmee Chantal haar bericht afsluit.

’t Schrijfnest
nieuwe uitdaging
mijn pen bijslijpen
verwonderd ontvangen wat komt
verbinding.

Wil je weten hoe het voor Chantal verder verliep in het Schrijfnest(*)?  Lees dan het volledig artikel ‘t SchrijfNEST. Tip: lees ook de vier artikels die aan dit bericht voorafgaan.

Om eerlijk te zijn – en ik zie geen reden om dat niét te zijn – de rest van het verhaal klonk mij als een symfonie in de oren.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 7 januari 2016

(Bron afbeelding: Schrijfselssite)

(*) Ook jij bent welkom in het Schrijfnest dat ik begeleid op de eerste en tweede woensdagnamiddag van de maand. Er zijn nog enkele plaatsen vrij op woensdag 13 januari.

aanstekelijke lichtpuntjes

365 dagen verwondering – DAG 358

IMG_1798

Wie deze blog volgt kon gisteren lezen dat ik geniet van creatief, meditatief en reflectief schrijven en over mijn verwondering omdat het naar mijn aanvoelen schrijven ook ‘aanstekelijk’ werkt.  Dat geldt echter ook voor andere vormen van creativiteit met een meditatieve en reflectieve inslag die ik van dichtbij – door zelf deel te nemen – én verder van ver volg via de sociale media.

Op gevaar af dat ik iemand vergeet(*) wil ik toch graag via dit bericht naar een aantal webadressen verwijzen, vanuit respect voor al die mensen (achter die adressen) die anderen ‘aansteken‘ op hun pad van bewust- en gewaar zijn.

Anne, Hilde, Andy, Corinne, Agnes, Katrien, Marc, Toos, Ingrid, Steven, Marc, Manuela, Jan, Sabine, Sylvie, Rika, Bart, Aruna en Utsa, van harte dank. Jullie zijn voor mij aanstekelijk LICHTPUNTJES.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 24 december 2012

(*) ben ik jou toch uit het oog verloren? Je kan mij daar aan herinneren door mij jouw website te bezorgen, waarvoor dank.

(afbeelding: vivapo)