mijn oogst van de Volle Maan Collage-schrijven cursus

Het doet mij plezier te weten dat mijn blogs worden gelezen. Wanneer lezers op mijn logjes reageren dan ervaar ik dat als een aanmoediging. Wanneer er in een reactie vragen worden gesteld dan weet ik met mijn enthousiasme geen blijf.

De logjes wat mijn knieën mij vertellen en Methodiek – Mijmeren met boomoliën© – korte reeks werden gelezen, er werd op gereageerd én er werden vragen gesteld. Toch diende ik mijn enthousiasme wat in te tomen omdat ik nog niet op alle vragen een afdoend antwoord kan formuleren. Doorgaan met het lezen van “mijn oogst van de Volle Maan Collage-schrijven cursus”

Advertenties

wat mijn knieën mij vertellen…

Met deze vijf woorden kwam ik vanochtend (maandag) wakker.  Ik wist het onmiddellijk … dit wordt de titel van een logje waarin ik verslag zal uitbrengen over mijn sprinter (*) van gisteren (zondagochtend).  Normaal gezien sprint ik zonder een vooraf bepaald thema en herlees ik mijn sprinter ook nooit. Dat was gisteren even anders en ik had daar een goede reden voor.   Doorgaan met het lezen van “wat mijn knieën mij vertellen…”

“Laten we een stille revolutie ontketenen”

Op zondag 29 oktober mocht ik om 9u een stiltewandeling begeleiden voor 25 deelnemers aan de Dag van de Stilte van Vormingplus MZW.
Ik zocht ’s namiddags de stilte van een ‘cel’ in het Fatima klooster op om de luister-naar-stilte oefeningen neer te schrijven die ik ’s ochtends had aangereikt.
Het is leuk om er een aantal te herkennen in dit interview van Kristien Bonneure met Kankuo Tannier dat ik ook aan de lezers van mijn blog ten zeerste kan aanbevelen, om tal van redenen!  Daarenboven, door het op mijn blog te delen kan ik er mij op elk moment door laten inspireren.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 1 november 2917

“Ma cure de silence” van de Franse Kankyo Tannier is net vertaald in het Nederlands met als titel “De kracht van de stilte”. Kristien Bonneure had een gesprek met haar. “Mijn leven? Ik loop, ik eet…

Bron: “Laten we een stille revolutie ontketenen”

communicatie binnen de dienst Communicatie stad Brugge

Ik herinner mij niet dat ik ooit een ‘lezersbrief’ heb bezorgd aan een krant of een weekblad.  Ik geef ook niet toe aan mijn neiging om het nu wél te doen maar maak gebruik van deze blog om mijn verwondering over de communicatie binnen de dienst Communicatie van de stad Brugge te delen. Hieronder vind je een uittreksel uit de mail die ik vandaag aan de dienst Communicatie van de stad Brugge heb bezorgd.

Mevrouw, Mijnheer van de dienst Communicatie van de stad Brugge

Er moet mij iets van het hart.

Er schort iets met de communicatie binnen de dienst Communicatie van de stad Brugge.

Op mijn verzoek (dd. 26 oktober) om toezending van een gratis eID-kaartlezer omdat ik mij had geregistreerd bij de stad Brugge – om de communicatie tussen mijn gezin en de stad te vereenvoudigen én omgekeerd – ontving ik op 27 oktober een positieve reactie van Stad Brugge – Communicatie & Citymarketing (Burg 11, 8000 brugge t 050 44 80 02 f 050 34 35 45 communicatie@brugge.be www.brugge.be ). De medewerker van de dienst Communicatie vroeg mij zelfs om mijn adres te bezorgen, wat ik ondertussen heb gedaan.

Tot mijn verrassing krijg ik op 31 oktober een reactie van afzender Ruben.DeVille@brugge.be, een tegenovergestelde reactie. Mijnheer De Ville reageert – ook op mijn mail van 26 oktober – als volgt: Helaas is de lezer enkel voorzien voor mensen die langs komen naar de infosessies.
Ik vind dit op z’n minst hoogst eigenaardig en dit om twee redenen:
1. Ik ga ervan uit dat het de bedoeling is van Stad Brugge dat zoveel mogelijk inwoners zich registreren.  Ik ga er ook van uit dat de gratis eID-kaartlezer twijfelaars over de brug probeert te krijgen. Maakt het dan voor de stad een verschil of mensen zich al of niet komen aanbieden aan de loketten in het Huis van de Bruggeling?
2. Ik ga ervan uit dat het een win-win situatie is voor de stad én de burger dat zoveel mogelijk burgers zelf het roer in handen te nemen en op zijn minst proberen om zich vanaf hun eigen computer, tablet of GSM te registreren.  Als secretaris van de vereniging Apple Senioren Brugge (ASB) heb ik op onze FB-groep de leden van ASB hiertoe aangemoedigd én de reactie van de dienst Communicatie dd. 27 oktober meegedeeld.  Op die manier zouden de diensten in het Huis van de Bruggeling minder belast worden.  Ik ga ervan uit dat dit toch positief is, zowel voor Stad Brugge als de burger.
Volgt er nog verdere communicatie? Ik ben benieuwd.
Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 31 oktober 2017

’t SchrijfNest 25 oktober – verslag

De (1) november-sessie van ’t SchrijfNest vond plaats in Kopje Troost (what’s in a name) te Brugge op een vooruitgeschoven datum: 25 oktober. Dat ik de herfst als thema koos zal niet verwonderen. Ik liet de deelnemers echter ook even stilstaan bij de maand november.

We lieten ons inspireren door een toepasselijke tekst voor een woordgedicht en een spiegel-elfje. Later door een foto voor een triolet en een boomgedicht.

De gedachte aan november was dan weer een bron van inspiratie voor een rondeel(*).

De teksten die de deelnemers hebben geschreven kan je te gelegener tijd lezen op de blog Mijmeren. Op de blog vivapo mediteert creatief vind je mijn teksten met onder meer een rondeel over loslaten. Bomen laten in de herfst hun bladeren los.  Eind oktober vorig jaar liet een goeie vriend dit leven los. Ons afscheid rust in mijn hart zoals de bladeren rusten in de schoot van Moeder Aarde.

2017-10-08 Herfst Beisbroek Viv - 37

Afscheid van een vriend

Losgelaten kastanjes rusten
in de schoot van Moeder Aarde
zoals ons afscheid rust in mijn hart.
Losgelaten kastanjes rusten.

’t Lijkt alsof ze de bodem kusten
als een totale overgave
aan de schoot van Moeder Aarde.
Losgelaten kastanjes rusten.

©vivapo – 25 oktober 2017

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 26 oktober 2017

foto’s: ©vivapo – Beisbroek 8/10/2017

 

 

BewarenBewaren

Hartverwarmende ontmoetingen

Ook al staat vivapo’s lachclub in sluimertoestand toch ging ik enige tijd geleden in op een vraag van Golfslag Aardenburg (*) om een initiatie lachyoga te begeleiden op zondag 22 oktober.

Ik parkeerde gisteren mijn auto in de Weststraat nadat mijn GPS had gemeld dat ik mijn bestemming (Het Lam) had bereikt.  Toen ik uitstapte had ik een verrassende ontmoeting.  Ik stond oog in oog met een paar ogen en een glimlach die ik herkende.

2017-10-22 Lachyoga Aardenburg - 1

Het Lam bevond zich aan de overkant van de straat. En daar zag ik …

2017-10-22 Lachyoga Aardenburg - 2

gevelbord

Ik had van mijn contactpersoon het GSM-nummer van ene Marijn gekregen. Ik was dan ook voorbereid om na het aanbellen een man te ontmoeten.  Toen de voordeur open ging keek ik in de twinkelende ogen van een jonge predikant. Hij stelde mij voor aan Tilly en Maria respectievelijk voorzitter en lid van Golfslag; zij waren koffie en thee aan het zetten. Door hun warm onthaal voelde ik mij onmiddellijk thuiskomen in dit huis.

 

Ik mocht zelf kiezen waar ik de lachyoga zou begeleiden: in de ontmoetings- of de gebedsruimte. In het laatste geval zou Marijn met plezier … het altaar verplaatsen.

Gezien de initiatiefnemers geen idee hadden over het aantal deelnemers gaf ik de voorkeur aan de ontmoetingsruimte. In een mum van tijd werden tafels en stoelen aan de kant geplaatst en had ik nog ruim de tijd om foto’s en quotes op de tafels te deponeren.

De eerste bezoeker bleek een verslaggeefster te zijn van een plaatselijk weekblad die later door een fotograaf zou worden gevolgd. Klik hier voor het verslag met video van Wilma Valk.

Beetje bij beetje sijpelden mannen en vrouwen binnen maar – tot mijn verwondering – konden wij stipt om 14:30 starten.  Net over de grens is er blijkbaar geen sprake van het academisch kwartiertje.

Als ik nu op deze initiatie terug blik dan voel ik mij ontzettend dankbaar. Iedereen ging met de stroom mee al was dat even moeilijk toen de fotograaf van het plaatselijk weekblad opdaagde.  Ik haalde de machine uit mijn rugzak – een oefening die toch op het programma stond – zodat de fotograaf (onderstaande foto is van zijn hand) vlug kon vertrekken en de stroom energie opnieuw spontaan op gang kwam.

lachyogaEen volgende ontmoeting was deze met … mezelf als lachanimator. Ik was tijdens deze sessie zowel actor als getuige.  Hoe ga je als begeleider respectvol om met mensen die moeite hebben om de opdrachten in te nemen? In lachyoga lachen we niet om mensen maar samen met mensen … het is dansen op een slappe koord voor de deelnemers en een blijvend aandachtspunt voor de lachanimator. Eerlijk … het is me zeer goed gelukt.

De laatste ontmoeting in Aardenburg was opnieuw eentje met mezelf, nu in de rol van stilte-begeleider. Om de lachyoga af te sluiten maakte ik gebruik van de reis van de innerlijke glimlach, een oefening die ik regelmatig aanreik. De respons die ik na afloop hoorde bevestigt wat ik zelf tijdens het stilte-moment heb ervaren: it’s my cup op tea.

Toen ik met een mand vol Zeeuws lekkers thuis kwam kwam de geur van een dampende stampot mij tegemoet. Dank je lieve schat (mijn echtgenoot) voor dit warme welkom! Een waardige afsluiter van een dag vol hartverwarmende ontmoetingen.

Vandaag leidde Google mij naar een aantal webadressen waar de kennismaking met lachyoga in Aardenburg staat vermeld:
Golfslag Aardenburg waar je trouwens de agenda met activiteiten vindt waarop iedereen welkom is
De Badkoerier die over evenementen in de provincie Zeeland informeert
Facebook Golfslag
vivapo’s lachclub.

Bron foto’s 1, 2 en 3: vivapo
Bron foto’s 4, 5 en 6: Golfslag Aardenburg
Bron artikel en foto 7

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 23 oktober 2017

(*) Vanuit de Doopsgezinde Gemeente Aardenburg startte vanaf het voorjaar van 2016 een nieuw aanbod van activiteiten, verzameld onder één paraplu. Het project kreeg de naam Golfslag mee, net als de golfslag van de zee, altijd aanwezig, steeds stromend en immer in beweging.
Golfslag biedt en creëert ruimte voor meer gemeenschapszin, gerechtigheid, liefde en bezieling. Het project betrekt daarbij bestaande lokale en regionale organisaties. Uitgangspunt is vrijheid in doen, denken en geloven. Golfslag is er voor iedereen.

’t SchrijfNest 18 oktober

P1050360-SchrijfNest 18:10-NDTot en met mei 2017 kon je op deze blog de teksten lezen die ik twee keer per maand schreef in ’t SchrijfNest. Sinds juni publiceer ik mijn schrijfsels op de blog vivapo mediteert creatief en hiér enkel mijn verwondering over ervaringen in ’t SchrijfNest.

P1050362-SchrijfNest 18:10-ND’t SchrijfNest op verplaatsing (elke derde woensdag) vond vandaag plaats in het WZC Westervier te Sint-Kruis/Brugge.
De deelnemers kregen voor de pauze in de kapel Hemelbake toelichting en schrijfopdrachten bij het eerste deel van de tentoonstelling In kunst ontmoeten we de mens…
Na een kop koffie op het terras van de cafetaria maakten we kennis met de mandala’s die individueel of in groep werden geschilderd door mensen met of zonder dementie. Er wordt in het WZC immers geen onderscheid gemaakt vanuit de overtuiging dat iedereen meer in zich heeft dan vaak gedacht wordt, ook bewoners met dementie.

P1050409-SchrijfNest 18:10-ND

Ook wij maakten een mandala als groepswerk en bleven tijdens deze oefening alert en bewust van onze ervaringen die dan weer het voorwerp uitmaakten van enkele schrijfopdrachten.

De teksten die de deelnemers hebben geschreven kan je te gelegener tijd terugvinden op de blog Mijmeren, mijn teksten op de blog vivapo mediteert creatief. Mijn ervaringen schreef ik thuis neer in een aantal elfjes.

Misschien vraag jij je nu af wat mij vandaag heeft verwonderd.

Op de glazen toegang tot de kapel stond in sierlijke letters : Hemelbake.  Ondanks eerdere bezoeken had ik die naam nog nooit opgemerkt.  Omdat het woord mij op één of andere manier raakte heb ik vanavond in de digitale bibliotheek voor de Nederlandse letteren de betekenis opgezocht van Hemelbake, een woord dat Guido Gezelle heeft gebruikt in zijn werk: lichtsignaal

In dit lichtsignaal schreven én deelden we een rondeel en een pantoum, geïnspireerd door één van de aanwezige kunstwerken.  Nog nooit eerder voelde ik tijdens ’t SchrijfNest zoveel ontroering bij elk van de gedeelde teksten. Blijkbaar was dit ook het geval bij de deelnemers.  De vraag die ik mij hierbij stel: welke rol speelt de energie van de ruimte in het schrijfproces en de daaraan gekoppelde ervaringen? Niet voor niets vinden in Nederland heel wat schrijfworkshops en -retraites plaats in kerken en abdijen.

Ik herinner mij trouwens diepgaande ervaringen tijdens het weekend Innerlijk Pelgrimeren dat van  9 tot 11 oktober 2015 door Vanessa Matthijsen (Zinderen) werd begeleid op locatie bij … de Benedictinessen van de Priorij “Regina Pacis” te Schotenhof. Dààr werd trouwens de naam ’t SchrijfNest geboren zoals je kan lezen in mijn logje van 12 oktober 2015. Ik bladerde zo-even in mijn dagboek met aantekeningen, onder meer over een ‘ontmoeting’ met iemand die ik toen niet kende maar wiens foto mij inspireerde voor een aantal schrijfoefeningen. Zijn foto in mijn dagboek laat mij verrast opkijken want gisteren ontving ik zijn uitnodiging voor een Zang- en Stilteretraite op een bijzondere plek. Die plek heeft eerst dienst gedaan als kasteel en vervolgens als … klooster. Geeft het Universum mij een stille wenk?

Na de pauze staken we de handen uit de mouwen en maakten we – zoals de bewoners van het WZC reeds eerder hadden gedaan – sàmen een mandala. Wat me dààr heeft verwonderd? Zowel in kunst als in spel herken je de mens, zoals ik heb verwoord in een villanelle.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 18 oktober 2017

foto’s: ©NicDan (waarvoor dank!)

BewarenBewaren

BewarenBewaren

dag merel!

2017-10-15 Merel - 1Op 18 mei dit jaar postte ik een foto van een jonge merel die ’s ochtends kwam poseren in onze tuin.  We hadden dit voorjaar het geluk om twee keer merels een nest te zien maken en later hun jongen te zien uitvliegen.

Sinds enkele dagen krijgen we opnieuw bezoek van een jonge merel die zich niet stoort aan onze aanwezigheid, integendeel zelfs.  Vorige zondag bleef de merel mij gezelschap houden terwijl ik aan het schrijven was aan de tuintafel.  Zelfs terwijl mijn echtgenoot in de tuin aan het snoeien is blijft de jonge merel toekijken.

Ik weet te weinig van vogels af om te kunnen stellen dat het één van de merels is uit één van de twee nesten, of de vogel waar Chantal meter van werd.  Toch blijf ik spreken van onze merel en ben ik verwonderd en verrast telkens ik hem hoor fluiten. Als dat gebeurt op momenten dat ik hem niet zie – ’s morgens vroeg in de badkamer bijvoorbeeld – voel ik mij aangesproken en rep ik mij naar beneden en naar buiten om zijn groet te beantwoorden met een glimlach én oogcontact.

Ik blijf mij dankbaar verwonderen …

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 18 oktober 2017

Mijn naam is haas

In de zaal ‘Modern- en Hedendaags’ van Museum Dordrecht wordt een jaar lang een kleine presentatie getoond uit het bijzondere oeuvre van de Rotterdamse kunstenaar John van ’t Slot (1949). Bij één van zijn werken bleef ik iets langer stil staan. Het onderwerp – een haas – bracht mij bij Hazeltje uit “raad eens hoeveel ik van jou hou” (Sam MacBratney), het favoriete boek van één van mijn kleinkinderen. Echter ook bij de haas van Villa Augustus te Dordrecht.

Dit werk uit 2008 inspireerde mij voor een kort Pantoum.

Doorgaan met het lezen van “Mijn naam is haas”

Alledaagse tafereeltjes tot lering en vermaak

Eén van de thema’s van de vaste collectie in het Dordrecht Museum is: Dordtse Meesters uit de school van Rembrandt.

Rembrandts dynamische schilderstijl sprak jonge kunstenaars aan. Van heinde en ver trokken ze naar Amsterdam om bij hem les te nemen. Ook schilders uit Dordrecht, onder meer Nicolaas Maes (Dordrecht 1634 – 1693 Amsterdam). Allen maakten zich Rembrandts stijl eigen.Toch gingen de meesten al snel hun eigen weg. Ze kozen andere onderwerpen, het alledaagse leven bijvoorbeeld, en volgden nieuwe trends. Rembrandts ‘ruwe’ manier van schilderen werd ouderwets na 1650. Schoonheid was nu het credo. Elegantie, verfijning, heldere kleuren, voorname onderwerpen: het klassieke ideaal. (Bron: Dordrechts Museum)

Neem nu deze drie schilderijen van Nicolaas Maes.

DE DIENSTMAAGD, ca. 1659

Een alledaags tafereeltje tot lering en vermaak, dat nog weinig aan Rembrandt herinnert. Een dienstmeid die haar plicht verzakt. Terug van de markt maakt ze een praatje met een andere vrouw. Haar boodschappen”er heeft ze hoog gezet, maar de moten zalm bungelen aan haar hand. De hond ruikt zijn kans. (Bron: Dordrechts Museum)


DE LUISTERVINK, 1657

Een interieur vol doorkijkjes en een smakelijk verhaal. De luistervink neemt de kijker mee en maakt hem deelgenoot van wat er gebeurt. Beneden houdt een vrijer de meid van haar werk. Zo krijgt de kat vrij spel in de keuken en zit de familie boven zonder bediening. Lering en vermaak op zijn best. (Bron: Dordrechts Museum)

PORTRET VAN VIER KINDEREN ALS MYTHOLOGISCHE FIGUREN, 1674

In 1673 verhuisde Maes naar Amsterdam. Zijn elegante portretten vielen in de smaak van de elite. In dit kinderportret zijn de kinderen voorgesteld als mythologische figuren. Het jongetje op de adelaar is Ganymedes, symbool van de ziel die naar de hemel opstijgt. Zo gaf Maes aan dat dit kind overleden was.  (Bron: Dordrechts Museum)

Van harte, Viviane Van Pottelberghe, 14 september 2017

Bron 3° afbeelding: Dordrechts Museum, overige: vivapo