Een verrassing in de zak van Piet

Aan de vooravond van Sinterklaas was het thema van ’t SchrijfNestzwartepieten!

47242448_1998403013791973_8235035641830703104_n

Geïnspireerd door #dagcreatie 123 dat ik ’s morgens had geschreven bij bovenstaande afbeelding van Wilma Koolstra (Kleurenderwijs, Praktijk voor tekenen en Schilderen), liet ik in ’t SchrijfNest de deelnemers kennis maken met een nieuwe schrijfvorm: zeswoordenverhaal met beeld.

De term ‘iemand de zwartepiet toespelen‘ komt uit het gelijknamige kaartspel ‘zwartepieten‘. In dit spel, dat we speelden met een klassiek spel (grote) kaarten, heet de schoppenboer de zwartepiet; het is de bedoeling dat je als speler niet met de schoppenboer eindigt.  Degene die als laatste de schoppenboer heeft, heeft het spel verloren en is daarmee de zwartepiet.

zwartepieten

Voor mij was dit spel de insteek voor #dagcreatie 124, voor de deelnemers de insteek voor nog een nieuwe schrijfvorm: het pantoem.

De zwarte pieten leenden zich voor het schrijven van elfjes; mijn spiegelelfje heb ik ondertussen gedeeld op 365dagenproject.nl

Als begeleider van ’t SchrijfNest moedig ik de deelnemers aan om ook thuis te schrijven. Hoe de deelnemers de volgende weken aan de slag gaan met “Piet, zwarte piet en zwartepiet” als huistaak kan je te gelegener tijd lezen op de blog Mijmeren op papier.

Zorgde Piet voor wat lekkers, onverwacht kwam ook Sinterklaas kwam twee keer op bezoek. Bij het eerste bezoek viel mij een weggeef-boekje ten deel.

weggeefboekje

Bij het tweede bezoek werden de deelnemers en mijn gezin getrakteerd op speculaas, letterkoekjes, zachte o.l.-vrouwtjes en mandarijnen.

Tot mijn verwondering ontdekte ik ’s avonds in de zak van Piet nog een verrassing: inspiratie voor een spiksplinternieuw project met als deadline: 30/01/2019.

Je verneemt er te gelegener tijd meer over!

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 6 januari 2018

Bron afbeelding
inzet: Kleurenderwijs, Praktijk voor tekenen en Schilderen
overige: ©vivapo

Advertenties

paraplu’s krijgen ’n tweede leven

umbrella-2412363__480

Ken jij Ecoliving in Brugge? Ik leerde hen kennen als buur van de L.E.T.S. ruilwinkel en de weggeefwinkel in de Hoefijzerlaan nummer 20. Omdat dit pand binnenkort wordt verbouwd is Ecoliving recent verhuisd naar de Langestraat 70bis, een plek die mij nauw aan het hart ligt. In dit gebouw doorliep ik immers de kleuter- en lagere school bij de Papnunnen (*). Wees als Bruggeling niet verwonderd als ik die naam gebruik wanneer ik je naar Ecoliving verwijs. Doorgaan met het lezen van “paraplu’s krijgen ’n tweede leven”

waar een wil is is een weg

#Dagcreatie 123

waar een wil is is een weg
ook al is die nog zo smal
en glibberig als nat leem
hersenen in overdrive
ook al is die nog zo smal
je blijft het pad volgen
hersenen in overdrive
jij geeft nooit op
je blijft het pad volgen
ook al glijden we uit
jij geeft nooit op
je blijft doorstappen
ook al glijden we uit
we krabbelen samen recht
en blijven doorstappen
waar een wil is is een weg

©vivapo – 25/11/18


Tijdens een wandeling in de duinen tussen Zeebrugge en Blankenberge viel ik deze voormiddag over een prikkeldraad die net boven het zand uitstak. Even later gleed ik samen met mijn tochtgenoot uit op een glibberig smal pad.

Die ervaringen zetten mij ertoe aan om opnieuw een pantoem te schrijven, een schrijfvorm die ik zo-even voor het eerst had gebruikt in #dagcreatie 122.

Als eerbetoon aan mijn moedige tochtgenoot deel ik hier een afbeelding van zijn hand, meer bepaald één van de werkjes die hij heeft gemaakt met zijn niet actieve hand, die hij sinds kort tot een actieve hand heeft opgeleid. Ik blijf mij maar verwonderen over zijn doorzettingsvermogen op velerlei gebieden.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe

Bron foto’s:
inzet: M@rcus
overige: ©vivapo

broodkruimels van Klein Duimpje

Verwondering …

Ik verwonder mij minder en minder over toevalligheden sinds ik open sta voor tekens op mijn pad.  Wanneer ik ze opmerk glijd ik van verwondering naar dankbaarheid. Die tekens zitten dikwijls in een klein hoekje verborgen, een speld die ik in een hooiberg vind zonder dat ik op zoek ben. Mijn dankbaarheid gaat dan ook naar de mensen die tekens aanreiken of – net als Klein Duimpje – broodkruimels achterlaten. Doorgaan met het lezen van “broodkruimels van Klein Duimpje”

Poëzie in het bos

Gisteren maakte ik samen met mijn man een wandeling langs gedichten en poëtische teksten ingericht door de Cultuurraad van Jabbeke. Het werd een wandeling met start aan het Sarkoheem in het centrum van Zerkegem om vandaaruit naar het Maskobos te trekken. We legden het parcours af door de poëzie te volgen en de bewegwijzering – met dank aan Norbert D’hiet, lid van de Cultuurraad Jabbeke – op m’n GSM. Na enkele uren genieten van de natuur en poëzie arriveerden we terug aan het vertrekpunt.

Tot mijn grote verwondering ontmoetten we geen enkele wandelaar.  Akkoord, het was een zondagvoormiddag en -middag, maar toch… Fietsers daarentegen… Er loopt immers een fietsroute door het Maskobos dat beheerd wordt door Natuurpunt. Toeval of niet, we ontmoetten er de voorzitter van Natuurpunt Jabbeke Kris D’hondt.

Vol enthousiasme vertelde hij over het fotoboek over het Maskobos dat op 21 september officieel wordt voorgesteld. Het Maskobos, een beeldige muze is een initiatief van Natuurpunt. We vernamen dat de foto’s voor dit boek worden gemaakt door Dylan Vandenberghe. Er worden toepasselijke gedichten in opgenomen van dichters uit Jabbeke die door de Cultuurraad van Jabbeke werden verzameld.

Het spreekwood onbekend maakt onbemind – iets wat nog onbekend is, kan ook niet geapprecieerd worden – geldt ook voor dit initiatief.  Sinds gisteren is het Maskobos mij niet langer onbekend. Volgende herfst kom ik er graag terug, hetzij voor mijn kunstenaarsuitstapje (uitstapje met mezelf en mijn dagboek) of voor mijmeren als een pelgrimeen wandeling in stilte doorspekt met schrijfopdrachten. Wie interesse heeft raad ik aan om zich te abonneren op vivapo’s agenda. Je wordt dan als eerste verwittigd van nieuwe initiatieven. Of de poëzie nog aanwezig zal zijn in het Maskobossen kan ik echter niet verzekeren.

Ik kijk uit naar het boek Het Maskobos, een beeldige muze! Proeven van poëzie in het bos zette mij gisteren reeds aan tot schrijven en een spelletje elfjespingpong© 

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 3 september 2018

foto’s: ©vivapo

Oogst na ’t SchrijfOntbijt op 11/8/18

groepsfoto schrijfbuffet

Tien dagen geleden – op elf augustus – mocht ik elf volwassen deelnemers en één tienjarige verwelkomen op vivapo’s eerste SchrijfOntbijt. Iedereen was vroeg uit de veren, want ze kwamen niet alleen uit Brugge en van de Kust, maar ook uit Oost-Vlaanderen en Antwerpen aangevlogen. Samen met hen mocht ik om 8 uur aanschuiven aan een prachtige ontbijttafel, verzorgd door Ingrid Vandamme, voorzitter van de vzw HandicapArt en Inge, een vrijwilliger. Doorgaan met het lezen van “Oogst na ’t SchrijfOntbijt op 11/8/18”