#satur9sphotochallenge 06

Het zesde thema in de reeks Fotochallenge van SATUR9’S WORLD is huisdier / knuffelbeest.

Binnenshuis hebben wij geen huisdieren omwille van mijn allergie. Ik geniet echter met volle teugen van de gevederde buiten-huisdieren die ik gade sla vanaf onze keukentafel: merels, mezen, mussen, roodborstjes, duiven, eksters, kraaien, overvliegende ganzen en af en toe een reiger op een dak.

De vogels die ik als onze ‘huisdieren’ beschouw zijn merels. Ondertussen ben ik vertrouwd met hun gedrag en de hiërarchie binnen de merelfamilie. Wie komt er ’s morgens kijken of wij reeds hebben ontbeten en het klokhuis van een peer in de tuin hebben gedeponeerd? Wie komt er eerst aan de beurt en wie moet wachten om van de peer te smullen? Wie neemt graag een bad en wie neemt hiervoor de meeste tijd? Wie is nestmateriaal aan het verzamelen? Wie is met wie? Waar zou het nest zich bevinden? Wie zit er nu op het nest? Hoe lossen de ouders elkaar af? Welke truc passen ze toe om de plaats van het nest voor de eksters geheim te houden?

Ons enthousiasme als we het geluid van het eerste jong horen. Hoe groot zou de kroost zijn? Oei, een eerste jong viel uit het nest maar kan nog niet vliegen. De zorgzaamheid van de merel-ouders om de schuilplaats van hun jongen buiten het nest niet te verraden. Een jonge merel komt na enige tijd dagelijks op visite, laat zich uitvoerig bewonderen of vindt onder een stoel een rustige plek om te zonnebaden, zelfs terwijl wij ook in de tuin zijn. We zoeken zelfs een meter en Chantal geeft hem de naam Pippa.

De geschiedenis herhaalt zich ieder jaar opnieuw en dat blijkt ook uit de logjes en foto’s die ik op deze blog en op de blog viviane mijmert creatief heb gedeeld.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 28 februari 2021

foto’s: ©vivapo, door de jaren heen

9 gedachten over “#satur9sphotochallenge 06

  1. Het kijken naar vogels in de tuin is bij mij een genoegen dat pas de laatste twee jaar werd ontdekt, toen de werkstress wegviel en ineens een zee van tijd vrijkwam. Verveelt nooit.
    Mooie foto’s, Viviane!

  2. Ze zijn mooi, jouw gevederde vriendjes 🙂 En die reiger, wow!

    Wij hadden hier ooit ook een merelvriendje.
    Papa en mama merel hadden een nest gebouwd in onze blauwe regen, mama had eitjes gelegd, er kwam 1 eitje uit, en mama en papa zorgden goed voor het kleine jongske. Tot een brutale ekster een jong uit het nest kwam pikken, en het even verder weer losliet. Het knalde op on schuine raam van de keuken. Meneertje Mertens trok handschoenen aan, raapte het beestje op en legde het voorzichtig terug in het nest. Ik zag het niet goed te komen maar hij dacht: probeer je niet, altijd verloren. En wonder boven wonder kwam het beestje er bovenop. Het leerde hier in de tuin onder ons toeziend oog vliegen, en kwam altijd terug goeiendag zeggen.

    1. Je maakt me zo blij met deze reactie. Wij hebben ook de indruk dat bepaalde jonge merels altijd weer terugkomen om goeiedag te zeggen en later zelfs ook een nest komen maken in de omgeving van het netst waarin zij werden grootgebracht.

      1. Ik ben daar vrij zeker van. We hebben “onze merel” jaren weten terugkomen, die was absoluut niet bang van ons en kwam heel dichtbij. Ik denk dus dat dat klopt, ook wat betreft het bouwen van een nest in de omgeving waarin ze grootgebracht werden.

Reacties zijn gesloten.