Ik mis …

IMG_1144.jpeg

De quarantaine waarin we al enkele maanden noodgedwongen leven zorgt ervoor dat we het contact met onze dierbaren missen. Dat gevoel van gemis werd vorige zondag nog versterkt op moederdag. Op de sociale media werden heel wat berichten gedeeld over moeders die het contact met hun kinderen en kleinkinderen heel erg missen en kinderen die hun moeder missen, omdat ze hen geen bezoek mogen brengen in het woon- en zorgcentrum of omdat ze overleden zijn.

Zelf heb ik vorige zondag ook aan mijn mama gedacht. Gemis maakte plaats voor een eerbetoon. In gedachten en in mijn hart ontmoet ik haar regelmatig, dat was zondag niet anders. Mijn ogen ontmoeten die van haar op de foto op de kast in de living.
Schrijvend op moederdag eerde ik niet alleen mijn moeder, maar ook de moeder en plusmama van mijn kleinkinderen en alle vrouwen die belangrijk zijn geweest en nog belangrijk zijn in mijn leven. Het zijn er heel wat, ik mis hen niet écht, ik draag hen wel in mijn hart.

Vandaag voelde ik wél een gemis, al was dat van een totaal andere aard.

Op 21 maart deponeerde ik in de brievenbus van de bewoners in mijn straat een strooibriefje met een oproep voor een dagelijks applaus-moment uit respect voor de mensen in de zorg en de werknemers die tijdens de lock-down ten dienste staan van ons allemaal. Tezelfdertijd polste ik of er buren waren die dit applaus-moment nu en dan muzikaal wilden ondersteunen.
Er kwam onmiddellijk respons van Kaat en Piet. Zij gaven diezelfde avond nog na het applaus-moment het beste van zichzelf op trompet en klarinet, met het lied ‘daar is de lente’. Het bleef niet bij die ene keer want ze gingen er dagelijks mee door tot gisteren.

Voor mij werd het een dagelijks ritueel: de titel van het lied van de dag delen op mijn FB-profiel, verzoeknummertjes coördineren, even voor 20u zwaaien naar de buren die aan hun venster, aan de deur of op de stoep wachtten tot ik het applaus startte (soms voelde ik mij een dirigent), samen met hen luisteren naar de muziek, zwaaiend van de buren afscheid nemen, delen van de video op mijn FB profiel.

In samenspraak met Kaat en Piet kwam aan dat ritueel een einde op 10 mei. Ook al sloten we op moederdag een reeks van éénenvijftig applaus-momenten af, ons respect voor de mensen in de zorg houdt hiermee niet op, integendeel.
Meer dan ooit worden we door hen uitgenodigd en door de versoepeling van de maatregelen uitgedaagd om goed voor onszelf en voor anderen te zorgen.

Het afstand houden en anderhalvemeteren (*) heeft niet belet dat heel wat mensen in mijn straat zich sterk verbonden voelden met elkaar en met mensen ver daarbuiten.
Ik mis … dit dagelijks ritueel, de samenhorigheid, de solidariteit, de ondersteuning…

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 11 mei 2020

Bron foto: ©vivapo – 10 mei 2020

(*) Lieven Vandenhaute suggereerde vandaag in ‘Nieuwe Feiten’ op radio1 om de term social distancing. te vervangen door anderhalvemeteren.

4 gedachten over “Ik mis …

  1. Je hebt een hart van goud!
    Bij ons is niets van dat eerbetoon te merken. We wonen in een doodlopend straatje waar alle ‘applaus’ meteen zou verdampen. Mooi dat jullie dit wel zo lang hebben volgehouden.
    Normaal dat je zoiets mist. Naast dat eerbetoon was het ook een ontmoetingsmoment, iets waar iedereen vandaag nood aan heeft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s