Hartverwarmend afscheid

Viv creatief ardefoo

Vandaag mocht ik voor het laatst het onthaal verzorgen in Ardéfoo te Brugge waar ik in 2012 startte als vrijwilliger. Dit kunstatelier – het vroegere Kunsthuis – is een sociaal-artistiek project dat ontstaan is als antwoord op een vaak gestelde vraag van mensen die hulp zoeken in de geestelijke gezondheidszorg. Het wil een veilige plek zijn, los van een psychiatrische setting, waar kunstenaars samenkomen met een gedeelde passie: samen beeldende kunst maken en op die manier kwaliteit toevoegen aan hun leven.

13 augustus 2019.

Afscheid nemen na zeven jaar vrijwilligerswerk, het doet me wat. Ik ben mij bewust dat er ondertussen diverse relaties zijn gegroeid tussen mij en de cliënten van het atelier in het algemeen, met de mannen en vrouwen van de dinsdaggroep in het bijzonder.  Het treft me dat één van hen er op stond dat de verantwoordelijke mij liet weten dat zijn mama overleden is. Vandaag ben ik uitgenodigd op de jaarlijkse barbecue. Het is een ongeschreven wet dat er geen fysieke contacten zijn tussen de vrijwilligers en de cliënten, zelfs geen handdruk. Ik voel me des te meer geraakt door de knuffel die één van hen mij geeft bij het binnenkomen en bij mijn vertrek, telkens met de woorden “ik ben zeker dat we elkaar nog zullen ontmoeten”.  Aan tafel laat een cliënt zich ontvallen dat ze mij als een ‘verzoener’ ziet. Ik krijg van heel wat deelnemers te horen hoe blij ze zijn dat ik aanwezig ben op de barbecue en nog een laatste keer het onthaal zal verzorgen op 27 augustus. Er wordt geïnformeerd naar mijn activiteiten in tVaartje, ik krijg te horen dat één van de kinderen die daar op 8 augustus deelnamen aan ‘mijmeren op papier’ het nog steeds over haar ervaring en over ‘die lieve mevrouw’ heeft. Daarnaast delen de deelnemers aan de tentoonstelling in tVaartje met mij hun ervaringen en reageren ze op teksten die dààr werden geschreven, geïnspireerd door hun werk. In zijn dankwoord zet de verantwoordelijke van Ardéfoo mijn enthousiasme in het vrijwilligerswerk in de verf en uit hij zijn respect voor mijn beslissing om hier af te ronden en andere uitdagingen aan te gaan.

27 augustus 2019.

Het is snikheet – 30° – de doos koekjes voor bij de koffie in het kunstatelier neem ik mee in een koeltas, kwestie van de chocolade niet te laten smelten.  Ik maak immers eerst nog een ommetje om twee boeken in de omgeving van één van de Brugse molens te deponeren, in het kader van de derde verjaardag van ‘De Boekenjagers’.  Met gemengde gevoelens stap ik door de zonovergoten Langestraat.  Ik zie op tegen het afscheid nemen van een plek en van mensen die een bijzonder plaats hebben in mijn hart. Door de hitte is de kans groot dat er geen cliënten naar het kunstatelier komen deze namiddag.  Dat er nog niemand op mij staat te wachten aan de voordeur bevestigt mijn vermoeden. Ik geef hen geen ongelijk, het is té warm om te werken deze namiddag.
Ik krijg echter ongelijk.  Een cliënt die bij deze temperatuur met de fiets helemaal uit Sijsele komt wordt gevolgd door een tweede en iets later arriveert een derde die nog voor de middag met het openbaar vervoer vanuit het Gentse vertrokken is richting Brugge. Geen van hen heeft de intentie om te werken want ze komen enkel … om afscheid te nemen.  Ik voel me ontroerd en voor het eerst in zeven jaar wijk ik af van ongeschreven regels en beslis ik om een half uur eerder koffie en thee te zetten. De koekjes blijven in de koeltas want ik haal bij de plaatselijke bakker gebak voor … zes mensen. Mijn intuïtie laat mij niet in de steek want even later arriveert nog iemand uit Brugge en last but not least een vrouw uit Nederland die speciaal voor mijn afscheid naar het atelier komt. We zitten bijgevolg met zes rond de koffietafel, gezellig en soms ernstig te praten.
Eén van de afwezige kunstenaars verrast mij met een bericht via Messenger, een andere door mij op te bellen in het kunstatelier. Ook de aanwezigen hebben een verrassing in petto.  Ik word bedacht met stuk voor stuk originele tekeningen die bezoekers van de dinsdagnamiddag groep hebben gemaakt.  Wat voor mij héél, héél bijzonder is … ik herken stuk voor stuk welke kunstenaar achter elke tekening schuil gaat. En dat ‘eigene’ van de kunstenaar wordt ook vertaald in een bokaal zelfgemaakte confituur die ik – zoals beloofd – pas op 1 januari 2020 zal open maken.  Het water komt me nu al in de mond.
Ondertussen is mijn collega-vrijwilliger ook gearriveerd en wanneer ik aanstalten maak om af te wassen, word die taak door de twee aanwezige mannen overgenomen.  Ik voel me verwend. En alsof dat nog niet genoeg is komt de beroepskracht met wie ik zeven jaar heb samengewerkt mij verrassen met een ‘royaal’ potlood.

Met de belofte dat ik zeker nog eens langs kom in het atelier op dinsdagnamiddag neem ik afscheid zowel van de aanwezige als de afwezige mensen van Ardéfoo. Zij hebben mij de voorbije zeven jaar geïnspireerd en bijwijlen aangemoedigd om mijn creativiteit de vrije loop te laten. Maar bovenal heb ik ontzettend veel respect voor de manier waarop zij iedere week proberen kwaliteit toe te voegen aan hun leven. Ik voel me dankbaar dat ik daarbij getuige mocht zijn en blijf met een warm hart aan elk van hen denken.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 27 augustus 2019

Toelichting bij de afbeelding.  Eén van de kunstenaars heeft mij laten proeven van ‘werken met olieverf’. Voor mij was dit een heel boeiende ervaring, al was het maar om te ontdekken dat daarvoor heel wat geduld nodig is. Ik ben er niet in geslaagd om de ‘eieren’ af te werken … een staaltje van perfect imperfection!

8 gedachten over “Hartverwarmend afscheid

  1. Hartverwarmend om te lezen. Ja, dat ben jij ten voeten uit Viviane. Verzoenend, bemiddelend, inspirerend. Mensen kunnen niet anders dan van je houden.
    Het doet me zelf deugd om dit te lezen. Het is je van harte gegund. Je verdient de warme en gemeende aandacht van deze mensen! Hartverwarmde groet X

  2. dag Viviane wat ben ik ontroerd, echt waar, door je gevoelens bij dit afscheid, zo puur ….. En ja ik ken da gevoel ….. Een beetje toch ….. 7 Jaar vrijwilligerswerk, bij kwetsbare mensen, proficiat ….. en ik ben er inderdaad zeker van, dat je ‘een steen verlegd hebt’ in het hart van die mensen ….. DIKKE KNUFFEL , je bent een prachtdame, en ik ‘hou van jou ‘ … (als ik dat mag zeggen) suzy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s