broodkruimels van Klein Duimpje

Verwondering …

Ik verwonder mij minder en minder over toevalligheden sinds ik open sta voor tekens op mijn pad.  Wanneer ik ze opmerk glijd ik van verwondering naar dankbaarheid. Die tekens zitten dikwijls in een klein hoekje verborgen, een speld die ik in een hooiberg vind zonder dat ik op zoek ben. Mijn dankbaarheid gaat dan ook naar de mensen die tekens aanreiken of – net als Klein Duimpje – broodkruimels achterlaten.

Ik volg al een tijdje Wilma Koolstra (Kleurenderwijs – praktijk voor tekenen en schilderen) en haar troostvogeltjes op Facebook en op 365 dagen project. Op 31 oktober schreef ze een logje over veerkracht. Op 1 november schreef ze ook over haar boek:

“Mijn boek (over verlies, verdriet, rouw) ontstond vanuit een bakkie troost. De illustraties zijn gemaakt van gebruikte koffiefilters en koffiedik.
Bij het thema rouw denk je al gauw aan verlies door dood, maar dat woord komt niet voor in het boek. Zo kan het ook heel goed gelezen worden bij verlies van gezondheid, of werk.
Het verhaal gaat over een rood vogeltje dat niet meer terugkomt. En, vooral natuurlijk over troost. Mijn troostvogeltjes kunnen weer uitvliegen.”

45942175_343387079557025_1019158832686825472_nDe troostvogeltjes die Wilma op de sociale media deelde boden mij troost in een periode waarin ik heel wat los te laten had. Op 1 november schreef Wilma ook over het roodborstje, haar lievelingsvogeltje dat in haar leven een bijzondere betekenis heeft.

Tijd doorbrengen met de kleinkinderen tijdens de herfstvakantie zorgde er voor dat ik pas deze week met het draaiboek voor ’t SchrijfNest van 7 november zou starten.  En wat bleek? Niet alleen Wilma’s logjes maar ook een incident én een compliment op 4 november inspireerden mij voor het thema van ’t SchrijfNest.

Zondagmorgen – ik had net de gordijnen geopend voor het ontbijt – hoorde ik een klap; op het terras lag een vogeltje dat zich te pletter had gevlogen tegen het raam.
Ik ging naar buiten, legde het vogeltje in mijn handpalm. Ik streelde zacht de bruine veren van zijn vleugels en het wit en oranje dons op zijn borst. Ik voelde dat alle veerkracht uit z’n lijfje was verdwenen. Om de dode vogel aan de ogen van mijn kleindochter te onttrekken legde ik het op een laagje piepschuim in een kartonnen doos. Voor dit gebaar kreeg ik iets later een pluim van mijn echtgenoot.

IMG_7338

Maandagavond zette ik mij voor mijn computer. Eén voor één verschenen de schrijfopdrachten op mijn scherm. Woordzon, lijstje, spiegel-elfje, rondgedicht, zandloper, tientje, rondeel en villanelle zou zich kunnen lenen om te schrijven rond veren, een pluim geven, drijfveren en veerkracht. Dinsdag haalde ik een aantal attributen uit de kast: veren die ik verzamel tijdens mijn wandelingen, blauwe pluimen gekleefd op witte kaartjes en veren die ik in een schaal met water liet drijven.

 

Veren van de pauw verschenen niet alleen in één van mijn teksten maar twee dagen later ook – op mijn netvlies – tijdens een meditatie in de Cursus in Wonderen.

Hoe ik zelf met de schrijfopdrachten ben omgesprongen kan je lezen in Vederlicht SchrijfNest. De oogst van de deelnemers verschijnt te gelegener tijd op Mijmeren op papier.

Dat twee deelnemers wegens ziekte waren verontschuldigd voor ’t SchrijfNest was voor mij een drijfveer om het draaiboek van dit SchrijfNest te herwerken tot een online versie.

Zo-even herlas ik de uitnodiging van Vanessa (Zinderen) voor het schrijfweekend De kracht van betekenis die reeds meer dan een week in mijn digitale brievenbus stond geparkeerd. Het schrijfweekend is gebaseerd op het gelijknamige boek van Emily Esfahani Smith dat Vanessa op 25/7/2017 als Eik-boek had genomineerd. Tot mijn verwondering heeft Vanessa het in deze boekbespreking tot twee keer toe over… veerkracht.

verhaalschrijfweekend

Zal ik de broodkruimeltjes op het pad van dit schrijfweekend volgen of … eerst het boek lezen? Aan mij de keuze!

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 10 november 2018.

Bron foto’s:
eerste: ©Wilma Koolstra
laatste: ©Zinderen
overige: ©vivapo

 

 

 

 

 

Advertenties

8 gedachten over “broodkruimels van Klein Duimpje

  1. Veerkracht wie kent het niet en zou wensen er wat meer van te bezitten. Veerkracht geeft mensen de mogelijkheid oplossingen te zoeken als het eens tegengaat…Spijtig van het vogeltje . Als je een paar stickers op het raam kleeft, gebeurt het nooit meer . Nu worden vogeltjes door de reflectie in de ramen bedot. Ze denken in het landschap te vliegen. Sinds ik enkele sterren op het raam heb gekleefd is hier geen enkele vogel meer tegen gevlogen. Fijn weekend.

  2. Wie veerkracht heeft, vindt de kruimeltjes en omgekeerd, wie kruimeltjes vindt ontwikkelt hoop om door te gaan, veerkrachtig te zijn. Mooi is dat.

  3. Je inspireert,verzacht,nodigt uit tot mijmeren en daadkracht. Je krijgt niet een pluim maar een hoodtooi zoals bij de indianen… Dank voor wat je met ons deelt. Liefs

Reacties zijn gesloten.