Dag van de Stilte – 03

dag-van-de-stilteIn de twee vorige berichten kon je lezen dat ik mijn ervaringen op de Dag van de Stilte te Heule op deze blog zou delen, opgedeeld in luikjes. Uit het eerste luik – dat van de vrijwilliger – deelde ik reeds mijn ervaringen bij de dauwtrip en mijn ervaringen bij de workshop Schrijvend naar kunst kijken. In dit bericht het slot van het luik vrijwilliger.

img_0513

Doorlopend stond Intimate Silence op het programma.

De oude slaapcellen van de zusters werden omgebouwd tot kleine stilte-plekken. Je kon er de tijd nemen voor een fijne selectie foto’s, kortfilms en poëzie, meebouwen aan een puzzel of de pen ter hand nemen om je trage post de wereld in te sturen.
Na je vertrek uit zo’n cel liet je de deur open staan; zo wist de volgende stiltezoeker dan dat hij welkom was in de cel.

Eén van die cellen was ook ingericht voor Eye gazing. Na het begeleiden van de schrijfworkshop nam ik plaats in deze cel. Het infobordje vermeldde:
Kom binnen en neem even plaats. Geniet van de rust en de stilte. Misschien ben je alleen in deze ruimte. Wacht dan even tot iemand langs komt en maak in stilte contact en kijk elkaar een tijdje in de ogen.
Een aparte ontmoeting in een veelzeggende stilte.

Even was er een opflakkering van lichte paniek.  Stel dat er niemand langs komt. Stel dat er wel iemand langs komt maar niet binnen komt omdat nèt ik hier zit… Pas toen ik die gedachten de ruimte had gegeven kon ik met gesloten ogen genieten van de rust en de stilte.

Al hoorde ik het niet, ik voelde dat er iemand binnen kwam en plaats nam op de stoel voor mij.  Ik stond langzaam op, sloot de deur, legde mijn bril op de vensterbank, ging zitten op de vrije stoel en sloot mijn ogen.  Tegelijkertijd openden wij onze ogen en keken wij elkaar aan.  Lang, héél lang. Ik ademde rustig en diep. Het leek wel of de vrouw voor mij en ikzelf op hetzelfde ritme ademden al kon ik dit niet zien want het beeld voor mij werd afwisselend wazig en helder en nam allerlei vreemde vormen aan. Omdat ik dit al eerder deed verwonder ik mij daar niet meer over. Ik voelde mij heel rustig.  Ogen zijn de spiegel van de ziel zegt men.  Ik werd mij echter bewust dat de ogen waarin ik keek mijn ziel spiegelden. Een gelukzalig gevoel overspoelde mij.  Ook al konden wij daar wellicht nog heel lang blijven zitten – zo rustig voelde ik ons beiden aan – toch maakte ik aan deze eye gazing een einde nadat wij tezelfdertijd – zo leek het – naar elkaar glimlachten.  Wij sloten onze ogen en namen met een namaste afscheid van elkaar.

Nadien kwam er nog een vrouw, een man en nog een vrouw langs. Hetzelfde ritueel herhaalde zich maar was telkens van korte duur. Vier aparte ontmoetingen en vier aparte stilte-ervaringen.

img_0496

Na afloop maakte ik een wandeling in de tuin. Een eenvoudig houten kruis trok mijn aandacht omdat het herinneringen opriep aan een kerkhof voor overleden bewoners van de Sint-Trudo abdij te Male.  Het bleek in het midden van een kerkhof voor overleden bewoners van het Fatima – een klooster uit 1953 – te staan.

Ik genoot er van de rust en de stilte in de nabijheid van een berk, de boom van troost.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 31 oktober 2016

 

 

Advertenties

6 gedachtes over “Dag van de Stilte – 03

  1. Pingback: Dag van de Stilte – 04 | vivapo's Blog

  2. Pingback: #366 elfjes in 2016 – 45 | vivapo's Blog

  3. Pingback: Dag van de Stilte – 06 | vivapo's Blog

Reacties zijn gesloten.