dominantie

Het mooie weer lokte mij deze namiddag voor een fietstochtje richting Damme. Zoals gewoonlijk fiets ik dan langs de Polderstraat voorbij de manège de Blauwe zaal. In het kader van de tweedaagse nationale eventing vond vandaag de cross country plaats waarbij de ruiters op dit parcours over natuurlijke hindernissen moeten. Ik hield even halt langs dit parcours waar ik zicht had op een gecombineerde hindernis.  De ruiter leidde het paard een heuveltje op waar het over een balk diende te springen. Even verder lag nog zo’n heuveltje. Tussen beide heuveltjes in diende de ruiter het paard in te tomen want op het laagste niveau lag nog een kleine balk.

Ik was geboeid door de samenwerking tussen ruiter en paard.  Het was beslist geen gemakkelijke oefening.  Heel wat fietsers hadden halt gehouden om dit spektakel te volgen. Betalende toeschouwers daarentegen hadden geen oog hadden voor deze hindernis.  Even verder op de weide was er een waterpartij waar de ruiter zijn paard door water moest loodsen, wellicht tussen de vlaggetjes door.  Daar zag ik voor het eerst een ruiter in moeilijkheden.  Tot twee keer toe deed hij een poging; ik bleef met spanning toekijken en wat ik zag deed bij mij de wenkbrauwen fronsen.  Ik ken niéts van paardensport, noch van eventing, maar is het écht nodig om het paard met een zweepje aan te moedigen (of te straffen?) vroeg ik mij af.  En zo ja, moét dat dan zo hard? De ruiter in kwestie had bij het meppen zelfs het zweepje verloren en kreeg het door iemand van de organisatie … weer aangereikt!

Ik besliste om mijn aandacht weer op de dichtstbij gelegen hindernis te richten, daar werd minder gemept. Maar dat was buiten de waard gerekend, want het ging ook deze ruiter niet zo goed af. Ik hoorde het klakken van een zweepje, het onwillige paard kreeg een mep! Ruiter en paard maakten rechtsomkeer en er volgde een nieuwe poging.  Maar het paard weigerde opnieuw. Mep, mep, mep! De ruiter deed geen derde poging maar koelde zijn/haar frustratie door met het zweepje het paard een krachtige mep te verkopen. Ik voelde de mep door merg en been. Dit was geen aanmoediging meer maar een uiting van woede. Ondertussen kwam reeds een volgende ruiter aangereden.  Tot mijn verbazing speelde het vorig tafereel zich opnieuw af.  Ook op dit onwillige paard werd er gemept. Neen, voor mij was dit niet leuk meer. Dit spektakel was geen spek voor mijn bek.

Nogmaals, ik ken niéts van paardensport, noch van eventing, maar ik ga ervan uit dat ruiter en paard elkaar aanvoelen wanneer ze een hindernis moeten nemen.  Dit was hier niet het geval; meer zelfs, hier is er sprake van dominantie.  Ik weet niet of dit algemeen is.  Misschien waren dit drie uitzonderingen.  En als dat zo is, waarom was ik dan net op dàt moment toeschouwer?

Deze laatste vraag hield mij bezig toen ik mijn fietstochtje verder zette richting de stadswallen van Damme. Maar daarover kan je meer lezen in een volgend bericht.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 14 augustus 2016

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “dominantie

  1. Pingback: zin-vol niets-doen | vivapo's Blog

  2. Dressuur, een zweep, paarden die verhandeld worden voor honderduizenden euro’s… Een ver van mijn bed show, de paardensport. Ik begrijp er ook geen snars van.

  3. Inderdaad, paarden zijn de meest mishandelde dieren. Het doet me zeer als ik dergelijke taferelen zie. Laatst zag ik een kind dat doen en het normaal vinden, ik was hevig geschokt… Je moet weten dat ik ook een paard heb, een Friese merrie. Ze is mijn maatje, en ik dwing haar niet, rijd zonder bit of ijzers. Wil ze toch dringend naar links en ik naar rechts, dan gaan we even linksom en stilletjes aan naar de andere kant. Zo gaat het ook, respectvol. Maar aan zogenaamde sport doen wij niet mee. Het zijn zo’n gevoelswezens, die paarden, intriest hoe ermee wordt omgegaan door het gros van de mensen, helaas…

Reacties zijn gesloten.