levens verzinnen

P1000635Via een reactie van Vanessa Matthijsen (Zinderen) op het FB-profiel van Bart Moeyaert kwam ik op zijn blog. In het bericht van 27 mei (FBM16 – KIJK) citeert hij illustratrice Ingrid Godon bij de opening van de tentoonstelling “Schau mich an” in het MAK in Keulen(*).

“Als Ingrid in haar dankwoord over haar vroege herinneringen vertelt, hoe ze als pakweg zevenjarige op zolder door de dozen met familiekiekjes ging en betoverd werd, houdt het museum als het ware zijn adem in. Foto’s die na jaren nog steeds niet keurig in een album zijn terechtgekomen en nergens van commentaar of een jaartal zijn voorzien, werken op de verbeelding. Iedereen herkent dat. Of het nu foto’s van je overgrootouders zijn, van familieleden uit de tijd van paard en kar, of volslagen onbekenden: je verzint vanzelf levens, alsof het in je genen zit. Je herinnert je dat je tien was en dacht: hoe is de dag van deze man met zijn hoed op tot hiertoe geweest, en hoe is zijn leven na het poseren voor de foto verdergegaan? Kijk: hier glimlacht hij, en daar glimlacht hij niet.”

Net vandaag voorzag ik een foto – die ik op zolder vond – van enkele namen vooraleer ik de foto zal doorgeven aan de Werkgroep Heemkunde Sint-Kruis. Op de foto staan mijn grootouders langs moeders zijde en een aantal familieleden van mijn grootmoeder.  Mijn mama was toen vier jaar, haar oudste zus tien jaar want de foto werd genomen naar aanleiding van een opvoering van DRIE PRACHTIGE EENAKTERS door het toneelgezelschap WE WILLEN te ST.-KRUIS op zondag 16 maart 1930 (laat u niet misleiden door het jaartal dat in krijt geschreven staat). Op de affiche staat ook vermeld dat een  toegangsticket 5 / 3,50 en 2,50 frank kostte!

Ik had er geen weet van dat mijn grootouders ooit verbonden waren aan een toneelgezelschap. Maar de foto nodigt mij vandaag wél uit om in de huid te kruipen van mijn groot-familie en … een verhaal te verzinnen.

Een niet onbelangrijk detail bij het zoeken naar de namen bij bekende gezichten: ik meende mezelf te herkennen in één van de dames op de tweede rij.  Dit moét de mama van mijn mama zijn. Zij krijgt de hoofdrol in mijn – te verzinnen – verhaal. In gedachten laat ik mijn fantasie de vrije loop om levens te verzinnen. Of het ooit zinnen van een geschreven verhaal worden … ???

schau
mich an
vraagt mijn grootmoeder
en verzin mijn leven
toen
#151/366-©vivapo

Van harte – Viviane Van Pottelberghe – 30 mei 2016
foto uit het archief van René en Irma Van Moerbeke-De Wasch

(*) De tentoonstelling “Schau mich an” is nog tot 10 juli 2016 te bezoeken.

Advertenties

5 gedachtes over “levens verzinnen

  1. Schrijftalent… Acteertalent… Het spelen met woorden zit in de genen…

    Mooi…

    Maar het verzinsel wil ik ooit wel eens lezen Viviane.

    Spannend hoor.

Reacties zijn gesloten.