van welkom naar heimwee – pantoum

P1000225
Eerder heb ik op deze blog al vermeld dat ik deelneem aan Levenskunstdagboek aangereikt door Anky Floris. Wekelijks worden we uitgenodigd om reflectief te schrijven over een bepaald thema. Door omstandigheden kwam het thema heimwee al om de hoek kijken nog voor ik met het thema welkom aan de slag was gegaan. First things first, ik zou met welkom beginnen.

Het verraste mij echter dat ik via welkom bij heimwee kwam.
Ik heb heimwee naar de tijd dat ik van harte en zonder enige terughoudendheid mensen bij mij thuis kon verwelkomen zonder dat hun bezoek aangekondigd was, dat ze zelfs mee konden aanschuiven aan tafel. Kom maar binnen en maak deel uit of wees getuige van het leven waarmee ik nu bezig ben … was toen heel gewoon, al was dat eten of strijken…
Ik herinner mij dat ik als pas gehuwd en buitenshuis werkende vrouw nu en dan rond etenstijd ‘overkomst’ had van een diaken van onze parochie die – voor hij naar zijn woonplaats in de Westhoek trok – nog even langs kwam om wat bij te praten. Het was de normaalste zaak van de wereld dat ik ons avondmaal voor twee verdeelde in drie porties en onze gast met een gevulde maag weer naar een uithoek van West-Vlaanderen vertrok.  Hoe zou dit nu in zijn werk gaan vraag ik mij af. Zou ik het avondmaal uitstellen of ook niet? Zou onze gast mee-eten of weigeren?
Onaangekondigd bezoek laten aanschuiven aan tafel, het gebeurde ook met mensen die dichterbij woonden. Ondertussen is dàt al weer een hele tijd geleden. Is het heden ten dage nog gebruikelijk om onaangekondigd op bezoek te gaan of bezoek te ontvangen? Bij mijn zus en schoonzus lukt dat nog wel, bij mijn en hun kinderen … niet. Oh wat heb ik heimwee naar de tijd waarop ik zonder reden of aanleiding even aanklopte bij mijn mama of schoonmama.
En toch …
Een maand geleden kwam een vriendin onaangekondigd langs toen ik in de tuin aan het strijken was.  Ik volgde mijn neiging niét om de strijkplank aan de kant te schuiven. Wij hadden een heerlijk gesprek in de zon én de strijk ging vlotter dan ooit door mijn handen!
En toch …
Een week geleden ging ik op ziekenbezoek bij een vriend. Ik sloeg de uitnodiging om onaangekondigd ‘langs de achterdeur binnen te komen’ in de wind … en belde aan.
Ik heb heimwee naar het vieren van verjaardagen en feestdagen in familiekring zoals dat het geval was toen mijn ouders en schoonouders nog leefden. Sinds onze laatste (schoon)ouder – mijn mama – is overgegaan, is dit samen-vieren en samen-zijn met bloedverwanten niet meer vanzelfsprekend.
Hoe ga ik eigenlijk om met heimwee? Gezien het antwoord uit bleef wilde ik het – ooit – via reflectief schrijven aan de weet komen.
Ik gooide het over een andere boeg en besloot om een pantoum te schrijven op het moment dat ik de zon zag ondergaan op het Veluwse Meer. Een prachtig schouwspel was het, net zoals dat ook het geval was geweest de voorbije dagen. Het zou beslist een mooie pantoum opleveren, dacht ik bij mezelf.
Dat was echter buiten de waard gerekend, want de zon verdween pardoes achter een wolk. Mijn goed humeur sloeg even snel om en maakte plaats voor een andere gevoel dat ik ter plekke – met twee vingers op de iPad – in een pantoum verwoordde.
ik voel heimwee.
ik sta aan de rand van het meer
en zie de zon achter een wolk verdwijnen.
ik verlang naar het zonlicht.
ik sta aan de rand van het meer
en voel dat de zon mij ontglipt.
ik verlang naar het zonlicht.
ik heb nood aan koestering en warmte
en voel dat de zon mij ontglipt.
ik voel mij verlaten.
ik heb nood aan koestering en warmte.
een onvervuld verlangen.
ik voel mij verlaten.
dat vind ik lastig.
een onvervuld verlangen.
ik ben onredelijk.
dat vind ik lastig
en zie de zon achter een wolk verdwijnen.
ik ben onredelijk.
ik voel heimwee.
Dit verhaal kreeg een vervolg. Je leest het in een volgend bericht.
Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 16 mei 2016
Advertenties

5 gedachtes over “van welkom naar heimwee – pantoum

  1. Pingback: van nieuwsgierig naar dankbaar – pantoum | vivapo's Blog

  2. Inderdaad, vroeger schoof iedereen bij aan tafel en moest men zijn bezoek niet aankondigen. Nu is het niet meer zo. Ook bij mij niet meer. Ik vraag me af wanneer en hoe en waarom die kentering er is gekomen.

  3. ik herken dit fenomeen…ik was het gewoon om onaangekondigd aan te bellen en ven een bezoekje te brengen…dit is veranderd voel ik want velen vinden dit ongepast…Voor mij is het telkens een “feest” als er iemand onverwachts aan mijn deur staat ….dit kan ik jammer genoeg tellen op 1hand
    Ik vind het moeilijk telkens die agenda te nemen om “afspraken” te maken in de toekomst….en dan komt er uitstel en soms afstel…misschien een werkpuntje voor mij…

  4. De tijden veranderen. Mensen zijn te druk werk kids leven om onverwacht bezoek als ‘welkom’ te ervaren. Ik begrijp je heimwee daarin.

  5. dag Viviane,
    Nadat ik mijn eigen heimwee beschreven heb, lees ik het jouwe. Veel herkenning vooral dan in de zoektocht naar hoe ermee omgaan.
    Dank je voor dit prachtig stuk tekst!

Reacties zijn gesloten.