lachyoga in de natuur

Een jaar geleden – meer bepaald op 17 februari 2015 – schreef ik op deze blog een bericht met als titel gemengde gevoelens na lachyoga. Eén van de bezoekers aan vivapo’s lachclub voelde zich toen niet goed bij het neplachen, een andere deelneemster die in het Kortrijkse woont was vier uur onder weg met het openbaar vervoer, dacht niet meer te komen maar kwam toch verder en een nieuwe deelneemster hield aan haar kennismaking met lachyoga een aantal FB-vrienden over.

lachwandeling-in-de-natuurSinds september vorig jaar begeleid ik maandelijks lachyoga in de natuur en op één sessie na, steeds op dezelfde plek: het natuurgebied ter hoogte van de Dries te Assebroek.  Met heel veel respect benaderen wij dat natuurgebied en maken wij gebruik van wat de natuur ons op dat moment aanreikt: kraaiende hanen die onze lachsalvo’s beantwoorden, geïnteresseerde schapen die verwonderd opkijken naar het olijke gezelschap, een waterplas waarin we onze fictieve hengel werpen om grote en kleine vissen te vangen.

Na de opwarmingsoefeningen die tot een lachmeditatie leiden wordt de lachwandeling afgesloten met een stiltemoment. We benutten hiervoor onze zintuigen om contact te maken met de natuur rondom en in onszelf.daLachyoga in de natuur tijdens een lachwandeling wordt momenteel weinig aangeboden in Vlaanderen.  Daar komt misschien verandering in dacht ik toen ik op maandag 14 maart liefst vijf collega lachanimators (*) mocht verwelkomen: twee uit Vlaams-Brabant, twee uit het het Gentse en een collega die lachyoga geeft in Veldegem. Best wel spannend, zoals je kan lezen in het spiegel-elfje dat ik zondagavond schreef, als onderdeel van een ketting-elfje (**).

zelfvertrouwen
innerlijke kind
vertrouw maar spring
spring spring het leven
in

in
de natuur op proef
gesteld worden of
proeven van
overgave

Naast vijf professioneel-lachende mensen mocht ik ook nog elf andere deelnemers verwelkomen op de parkeerplaats naast de rode kledingcontainers.  Alle ogen waren gelukkig niet direct op mij gericht maar op een wel héél speciale wagen waarmee de Gentse collega’s naar Brugge waren afgezakt. Of … hoe een originele nummerplaat het ijs kan breken.

Met zijn allen namen we het zebrapad om dan met een sprintje het hazenpad te kiezen richting natuurgebied en om het ritme van onze hartenklop lachend te laten horen. Hoe het verder verliep kan je afleiden uit het foto-archief en uit een verslag op de blog van één van de deelnemers die er een foto-elfje bij verzon.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 19 maart 2016

Bron foto’s: Hilde Leplae, Nicole Danneels en vivapo

(*) bekijk het programma van deze lachanimators op
Lachclub Destelbergen en Lachstudio Gent
Lachclub Strombeek-Bever en Lachclub Ternat
Lachclub Veldegem

(**) dit kettingelfje vind je terug in het weekoverzicht

 

3 gedachten over “lachyoga in de natuur

  1. Samen op stap in de natuur om te gaan lachen, wat bijzonder therapeutisch in deze tijd waarin mensen soms te ver van elkaar af staan en van de natuur. Én er zoveel verzuring heerst. Zelf duik ik regelmatig onder met mijn grote familie in de Ardennen. We maken dan grote wandelingen en lachen ontzettend veel. Ja, dat doet een mens goed.

    1. Het komt er m.i. niet zozeer op aan dat er spontaan gelachen wordt tijdens zo’n lachwandeling; ik vind het belangrijk dat de deelnemers via neplachen ervaren dat ze spontaan lachen kunnen opwekken.
      En waar ik zelf écht van geniet is te horen dat deze mensen in hun dagelijkse manier van zijn veel gemakkelijker kunnen lachen, onder allerlei omstandigheden en in situaties waar je dat niet direct verwacht.
      Wat moet dat heerlijk zijn om in familieverband welgezind in de natuur te gaan wandelen!

Reacties zijn gesloten.