valentijnscocktail

sticker-etiket-valentijnsdag-1300

Toen ik vanmiddag door een lange straat liep in Brugge zag ik aan het raam van een drankgelegenheid een sticker met de aankondiging voor een anti-valentijnscocktail.
Ik onthield mij van een oordeel en verkoos om er van uit te gaan dat de uitbaters zochten naar een manier om singles van harte te verwelkomen of om een lans te breken voor meer liefde het ganse jaar door. Mij inspireerde het voor het maken van een sticker voor mijn cocktail met volgende ingrediënten:

  • Op het titelblad van mijn levenskunstdagboek staat in grote letters Als je wilt ontdekken hoe je schrijvenderwijs gelukkig wordt. 
  • Het thema van de week voor deze schrijfcursus: Zoektocht naar de stilte
  • Het verhaal van HOKKO uit Geluk voor kinderen (Leo Bormans/Lannoo).

Singles, alleen-wonenden, samen-wonenden, geliefden, minnaars, liefhebbende oma’s en opa’s, … Ik nodig allen van harte uit om te lezen op welke manier ik deze drie ingrediënten in mijn cocktail heb verwerkt.

❤️💛💚💙💜

Laat zoektocht naar stilte nu nèt het weekend-thema zijn bij ons thuis.

Een zoektocht naar haalbare afspraken rond stilte en geluid met een vijf- en een zevenjarige die sàmen bij oma en opa komen logeren. Niet evident want opa heeft ht anders al moeilijk met de drukte om zich heen en met de drukte in zijn hoofd.

Stilte in huis is echter moeilijk te handhaven wanneer twee verbaal communicatieve kinderen op bezoek zijn. De jongste stelt tal van vragen, of fluit en zingt de dag door, de oudste acteert, zingt en vertelt, tot ze in slaap valt.

De kinderen kozen vrijdag voor het slapen gaan het verhaal van Hokko, een voorleesverhaal rond het thema geven.  Zij luisterden aandachtig en beantwoordden elk om beurt de concrete vragen die bij zo’n verhaal horen. Ook voor de voorlezer waren er niet-vrijblijvende vragen.

Nadien mochten de kinderen zelf nog wat in boekjes lezen en aan elkaar voorlezen. Zij hielden zich aan de afspraak en doofden nadien zelf het licht.  Zo te horen hadden ze elkaar dan toch nog heel wat te vertellen. Opa en oma lieten het oor- en oogluikend toe.

❤️ Stilte in huis vanaf 21u30.

Opa heeft behoefte aan voldoende nachtrust en stilte tot 8 uur.
Ook hier een zoektocht naar haalbare afspraken met onze kleinzoon, voor wie de dag start om 6u. Hij hield zich aan de afspraak, kwam pas om 7u opa wekken (!) en toestemming vragen om op te staan, een half uur later gevolgd door zijn zus en nog een half uur later kwam opa ons aan de ontbijttafel vervoegen.

💛 Stilte in huis tot 8u.

De kinderen taterden honderduit tijdens het ontbijt en tijdens de busrit naar de stadsbibliotheek.
Ook nu weer een zoektocht naar haalbare afspraken om stilte te bewaren zowel tijdens als bij het afronden van ons bib-bezoek.
De jongste kon zich in grote lijnen aan de afspraak houden: hij geniet van prentenboeken.
Voor zijn zus – tweede leerjaar – is dat moeilijker, want zij leest … luidop.

Er staat – naast een heel groot aanbod aan boeken – ook een computer in de bib om kinderen te laten kennis maken met Fundels. Van zodra de lage stoeltjes voor het scherm vrij kwamen werden ze door mijn kleinkinderen ingenomen, want grote zus waande zich ju en wilde haar broer initiëren in de mogelijkheden van Fundels.

Ondertussen had ik een Indische familie opgemerkt: een mama die drie kinderen begeleidde in de jeugdbib.
Het viel mij plots op dat zij – in stilte – op een bankje zaten. Niet ongewoon want er staan stoeltjes bij de vleet. Het viel mij echter op dat de kinderen elk een boek in de hand hadden maar dat niemand aanstalten maakte om te lezen. Ze leken te wachten. Een gesprekje met de mama bevestigde mijn vermoeden; de kinderen wachtten tot de stoeltjes bij de computer vrij kwamen.

Hoe kon ik – zonder de stilte te verstoren – mijn kleinkinderen van het computerscherm weg halen?
Plots werd mij het voorleesverhaal van gisteren ingegeven en ik herinnerde mijn kroost aan het verhaal van Hokko en aan de vraagjes die ze de avond voordien hadden beantwoord. Heel enthousiast – ze herkenden zich in die vogel (die een mug uit zijn bek in de bek van zijn pas geboren broertje duwde) en met een uitnodigend handgebaar stonden zij hun stoeltjes af.

💚 Mijn hart jubelde in stilte.

Zaterdagavond bracht ik mijn kleinkinderen terug naar hun thuis. Tijdens een autorit van een uur zongen de kinderen uit volle borst mee met de kinderliedjes die de CD-speler liet horen en gaven tussen de liedjes door natuurlijk wat commentaar.  Gelukkig diende ik geen aandacht te geven aan opa – hij genoot van de stilte thuis – en kon ik mij zonder enige moeite blijven focussen op het verkeer.

💙 Stilte in huis ’s avonds.

Maar geen stilte in mijn hoofd. Mijn mind – die niet open stond voor aanmaningen tot stilte – kon ik het zwijgen niet opleggen. Nu de kleinkinderen het huis uit waren vroeg mijn ego opnieuw alle aandacht rond een situatie waar ik geen raad mee wist.
Een niet-vrijblijvende vraag voor de voorlezer van het Hokko-verhaal bleef immers nazinderen. Het antwoord van de volwassen voorlezer was geen antwoord uit het hart maar één uit het (gezond?) verstand.

Nu geen zoektocht naar stilte want de oplossing lag voor de hand: een sprinter (*) schrijven om de chaos in mijn hoofd op te ruimen. Ik trek mij terug en zet mij aan mijn schrijftafel. Ik voel weerstand. Kies ik voor een vluchtweg – elfjes lezen op Facebook bijvoorbeeld – of kies ik om door die weerstand heen te stappen en de gevoelens die ik NU ervaar te eren.

Tijdens het schrijven voel ik de warmte van mijn tranen en het verdriet van mijn innerlijk kind. Ik luister naar hààr antwoorden op de vragen die mijn kleinkinderen gisterenavond hebben beantwoord. Ik herlees mijn sprinter en voel me dankbaar voor de inzichten die mij in stilte werden aangereikt.  Ik voel mij dankbaar voor het Hokko-verhaal, aangereikt door de keuze van mijn kleinkinderen, twee engelen op mijn pad.

💜 Stilte in mijn hoofd, stilte in mijn hart. Ik omarm mijn innerlijk kind.

❤️💛💚💙💜

ik
hou van
mij hoor je
niet te zeggen of
toch?

***

lief
liever liefst heb je
lief jij ik
elkaar wij
één

***

thanks
for silence with me
thank you for
helping me
inner-child

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 14 februari 2016

(*) Wie meer wil weten over sprinters verwijs ik graag naar mijn blogbericht zoektocht naar de stilte dat ik een jaar geleden op deze blog postte.

4 gedachten over “valentijnscocktail

  1. Zo te zien Viviane, heb je een heel rijk weekend gehad en gelukkig kon je alles van je af-sprinten.

    Mooi geschreven, ik heb ervan genoten.

    Liefs
    Nicole

  2. Kleinkinderen in huis geven altijd drukte.De mijne zijn allemaal teenagers en als ik eerlijk ben tegenover mezelf;ik mis die momenten van vroeger heel erg.

    1. dank voor jouw reactie Marylou. Ik denk dat ik jou ten volle begrijp; wellicht koesteren mijn man en ik daarom de momenten dat ze bij ons komen logeren, ondanks de drukte.

Reacties zijn gesloten.