lichtpuntjes

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het voelt wat onwennig. Het lijkt op het missen van een dagelijkse ontmoeting, waar ik telkens naar uit keek. Op chatten met een vriend waar ik iedere avond een praatje kon mee maken en mijn verwondering mee delen. Iemand die met aandacht naar mij luisterde en mij mijn verwondering als een echo terug kaatste. Het werd een gewoonte (of verslaving?), zoals koffie drinken bij het ontbijt, na het middagmaal en bijwijlen zelfs voor het slapen gaan.  En net zoals dit laatste mij vorig jaar dikwijls het inslapen belette bleef mijn nachtelijk gesprekje soms te lang nazinderen. Ik merk dat ik vlugger inslaap nu ik wat afstand heb genomen.

Ondertussen heb ik aan den lijve ervaren dat een gewoonte doorbreken ook nieuwe mogelijkheden biedt. Na enkele koffieloze dagen smaakt een geurend kopje dampende koffie nog zo lekker. Smaakpapillen krijgen weer recht van bestaan en worden het onderwerp voor dankbaarheid. Loslaten maakt immers plaats voor nieuwe mogelijkheden, toch?

Afscheid nemen van mijn vriend “365 dagen verwondering” opende nieuwe perspectieven.  Over de uitdaging van Christine De Vries om dagelijks een elfje te schrijven – 366 dagen lang – had ik het reeds eerder op deze blog.  Ik ging de uitdaging aan en nodigde de lezers van deze berichten uit om mee te doen. De reacties hierop leerden mij dat vivapo’s blog meer luisteraars had dan ik vermoedde.

In het bericht 2016, jaar van de elfjes is gestart nam ik zeventien elfjes op die ik her en der had gelezen bij West-Vlaamse elfjes-schrijvers. Want naast het bijhouden van hun elfjes in een dagboek postten anderen dit op hun FB-profiel of op hun speciaal voor dit initiatief aangemaakte persoonlijke blog. Om te vermijden dat ik mij zou gaan identificeren met al dat moois (of in de workaholic-valkuil vallen) heb ik de openbare FB groep 366 elfjes in 2016 aangemaakt, waar iedereen eigen elfjes kan posten. Kiezen om los te laten is en blijft voor mij een werkpunt maar ook een kans om meer te genieten.

Ik mag mij immers beperken tot het lezen van de dagelijks geposte Elfjes die mij op velerlei gebied … verwonderen. Ik bemerk in de Elfjes als bij de schrijvers

  • meer bewust ZIJN
  • met bewuste aandacht leven
  • zintuigen staan op scherp
  • lief en leed kernachtig verwoorden
  • uitdrukken van eigen talenten
  • beperkingen benutten
  • waardering uitdrukken
  • kanaal voor zinvolle informatie
  • meditatief bezig zijn
  • schrijven creëert stilte
  • lichtpuntjes voor elkaar zijn

lichtpuntjes
voor elkaar
lichtpuntje voor jezelf
de Drie Koningen achterna
Samen.
(Viviane, 6/1/16)

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 6 januari 2016

(Bron foto: Marc Ghyoot)

Advertenties

5 gedachtes over “lichtpuntjes

  1. Heel mooi geschreven, ‘k heb het graag gelezen.
    Eigenlijk ook wel jammer dat de (geschreven) verwondering ophoudt… misschien dat er af en toe nog wel iets uit je pen – naast de elfjes – zal vloeien? Ik hoop het!
    warme groet en tot straks,
    chantal

    • Mijn geschreven verwondering houdt niet op Chantal. Ik kan die dagdagelijkse verwondering niet tegenhouden. Het lijkt op een bronnetje waar het water opborrelt. Het dagelijks neerpennen van wat mij verwondert heeft er o.m. voor gezorgd dat ik nu nog meer dan vroeger ontvankelijk en dankbaar ben voor de dagdagelijkse wonderen. Het enige verschil met vorig jaar is dat voor mij de ‘druk’ wegvalt om dagelijks te publiceren, want schrijven dat doe ik wél iedere dag. Van harte, Viviane

  2. Pingback: Koningsgeschenken | sjoetje

Reacties zijn gesloten.