vrijwilligers, buddy’s en assistenten

365 dagen verwondering – DAG 337

IMG_1613

Ik zat deze namiddag – goed ingeduffeld – op een bankje in de natuur ter hoogte van het Zuidervaartje om er te oefenen in het schrijven van haiku’s … in de natuur. Al was het een opdracht, het was een heerlijke ervaring.

Enerzijds het schrijven zelf: ik verwonder er mij over hoe diep ik dan verdiept geraak in … ja in wat eigenlijk? In de woorden, in de geluiden, in mezelf?

Anderzijds van het gehakketak van enkele kraaien die mij van op de takken van kale populieren gezelschap hielden. Maar ook van voorbijgangers, wandelaars en fietsers die ik soms hoorde en af en toe ook zag tussen twee haiku’s in. Unknown-1Neem nu dat oude vrouwtje dat goed ingeduffeld in haar rolwagen werd rondgefietst door haar begeleider. In haar gezicht – nauwelijks merkbaar want bedekt door een warme sjaal – zag ik haar oogjes glunderen toen ik haar begroette.  Ook op de terugweg – toen de man met de rolwagenfiets een grapje maakte over mijn schrijftafel, zag ik haar reikhalzend naar mij kijken en groeten met die glanzende oogjes van haar.

UnknownMaar ik smolt helemaal weg toen ik – nieuwsgierig door het geluid van een zingende stem – in de verte twee figuren in mijn richting zag fietsen.  Het was ook een duofiets: de begeleider zat achteraan, de passagier zat vooraan en trapte er stevig op los terwijl hij met zijn armen deftig gesticuleerde alsof hij een immens orkest dirigeerde. Ik keek hen nog een tijdje na. Ik zag twee armen zwaaien tot ze uit mijn gezichtsveld waren verdwenen.

Een ontroerend tafereel. Mijn respect voor de uitvinders en producenten van duofietsen die het mogelijk maken dat mensen met een beperking nog kunnen genieten van mobiliteit, al is het met de ruggesteun van een begeleider die de richting en de snelheid bepaalt en hun veiligheid waarborgt.

Ik geef met heel veel respect een grote pluim aan alle begeleiders, vrijwilligers, buddy’s en assistenten!

pluimDeboraBewerkt

Even later stopte ik pen en papier weg en stapte terug op de fiets. Tot mijn verwondering stak inspiratie de kop op en als klap op de vuurpijl zag ik een zwerm spreeuwen én een zwerm meeuwen over de polders scheren.  Ik probeerde het beeld op te slaan tot ik ergens een zit- en schrijfplek zou vinden.  Een tea-room in de buurt bracht soelaas. Bij een kop dampende koffie en de geur van een heerlijk aroma pende ik dan het opgeslagen beeld in een haiku en een elfje neer.

Gratieus dansen
meeuwen en spreeuwen over
de naakte velden.

Mijn
hart luistert.
Mijn pen fluistert.
Meeuwen en spreeuwen schrijven
haiku’s.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 3 december 2015

(foto 1: vivapo; bron beeldhaiku©: Anky Floris; elfjes en haiku: vivapo)
(foto 2: met dank aan Debora Kyndt voor de originele foto, bewerkt door vivapo)
(bron afbeelding1 en afbeelding2)

2 gedachten over “vrijwilligers, buddy’s en assistenten

  1. Verwondering ….. Bewondering …. voor alles wat ik elke dag van jou te lezen krijg !

Reacties zijn gesloten.