van matroos tot conducteur

365 dagen verwondering – DAG 306

IMG_1482

Voor mij zie ik een schip waarvan de blauw gele kleuren schitteren in de namiddagzon.  Terwijl ik zelf geniet van een hart- en ledematen verwarmende nazomer ben ik getuige van een gesprek tussen een matroos en een hulpmatroos.  De orders vliegen in het rond terwijl het hulpje steeds antwoordt met “ja, oké” of “ja, is goed”… Als ik tegen het zonlicht in door mijn wimpers kijk dan meen ik een vrouwelijke en een mannelijke matroos te ontwaren. En ondanks mijn gehoorprobleem herken ik duidelijk dat de vrouwelijke stem de lakens uitdeelt en de mannelijke stem schijnbaar met alle orders instemt, of doet alsof. Ik bekijk het tafereel wat aandachtiger.

Ik zie op het benedendek het hulpje een oranje korf vullen en naar de matroos op het bovendek roepen: “oké”.  Hij probeert de oranje korf naar boven te hijsen.  Hij is duidelijk nog aan zijn proefstuk toe want hij trekt blijkbaar aan de verkeerde kabel.  De matroos geeft vanop het bovendek de nodige instructies en helpt tenslotte  een handje mee.  Eenmaal de korf boven is, giet zij de inhoud van de korf door een opening op het bovendek en leunt over de reling om te checken of de inhoud weer op het benedendek terecht komt.

IMG_1453

Hetzelfde tafereel herhaalt zich telkens en telkens weer.  Beide matrozen hebben er duidelijk zin in.

Plots zijn de matrozen uit mijn gezichtsveld verdwenen. Ik meen de twee te herkennen in de twee conducteurs die behulpzaam passagiers laten uitstappen uit een treintje met groen-gele coupés getrokken door een zwarte locomotief.

Wanneer iedereen is uitgestapt zie ik één van hen – het hulpje – het zand van de vloer en de zetels vegen met zijn blote borstelhanden. In een tweede wagonnetje is de hoofdconducteur blijkbaar eten aan het klaarmaken voor de volgende passagiers.  “Kom je mij even helpen” hoor ik haar roepen.  Het hulpje antwoordt: “neen, eerst wil ik verder vegen”.  “Oké” hoor ik als antwoord. Dan blijft het een hele poos muisstil.  Beide conducteurs zijn druk doende met hun eigen taak.  De stilte wordt plots verbroken door “ik ben klaar, kom ik je nu helpen?” “Ja, graag” is het antwoord.  Mijn nieuwsgierigheid groeit met de seconde. Ik bekijk het tafereel nu met wat meer aandacht.  En weet je wat ik zie? De hulpconducteur verzamelt gele blaadjes – de hoofdconducteur heeft duidelijke instructies gegeven – en legt de ‘placematjes’ één voor één op de tafels in afwachting dat de gasten – de volgende passagiers – er aan komen.

IMG_1464 IMG_1465

Blijkbaar meten de twee conducteurs zich nog een andere taak aan dan het onthalen van passagiers. Ik zie hen nu aanstalten maken om de technische kant van de trein te bestuderen. De hoofdconducteur klimt op de zwarte locomotief en nodigt de hulpconducteur uit om heel aandachtig de stappen te bestuderen die zij zet om haar doel te bereiken. En hij volgt tenslotte voorbeeldig haar instructies. Ik sta verstomd over zoveel verstandhouding.

IMG_1476IMG_1477

Plots geeft het hulpje er de brui aan. Hij heeft op het speelplein een ander tuig ontdekt en troont zijn zus mee naar een klimrek. Maar grote zus blijft nog steeds in haar verhaal.  Als hoofdmatroos klimt zij op de trouwen en geeft opnieuw instructies aan de hulpmatroos: “broer, kijk, zo moet je dat doen”. Ook nu weer volgt de hulpmatroos haar voorbeeld, behalve wanneer zij in de mast kruipt…

Dankbaar voel ik mij terwijl ik op het verlaten speelplein – het is 1 november – geniet van de fantasie en het spel van mijn twee kleininderen.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 2 november 2015

Advertenties

6 gedachtes over “van matroos tot conducteur

Reacties zijn gesloten.