twee kanten van een medaille

365 dagen verwondering – DAG 300

huis_marieke

Ik zat voor mijn computer toen ik op Facebook plots een bericht zag verschijnen bij één van mijn FB-vrienden: “Marieke Vervoort op Eén, diep respect !”. Op hetzelfde moment verwittigde mijn partner mij: “Het Huis start!”.

In Het Huis (op één) worden 8 interessante persoonlijkheden 24 uur van de wereld afgesloten, in een imposant huis-met-zwembad, aan de rand van het bos, op een onbekende locatie. In hun gezelschap: interviewer Eric Goens. Vandaag was  Paralympiër Marieke Vervoort – die schittert op het WK atletiek in ­Qatar – de centrale gast. Het Huis liet vanavond echter de andere, zeer pijnlijke kant van de medaille zien. Door de aandoening aan haar ruggenmerg, het ongeneeslijke ‘progressieve myelopathie’, heeft Marieke constant pijn. Ze krijgt pijnmedicatie en spierontspanners, maar die zijn niet altijd opgewassen tegen de aandoening die haar lichaam soms volledig overneemt. Ook tijdens de opnames van Het Huis gebeurde dat: ’s nachts lag de atlete te schreeuwen van de pijn, urenlang. Een verzorgster, die ’s nachts altijd in de buurt is, probeerde haar te troosten en in slaap te krijgen. Aan het ontbijt is dan weer te zien hoe Marieke indommelt en flauwvalt. Al die tijd bleef de camera draaien.

Bert Vanden Berghe journalist bij de Krant van West-Vlaanderen zag de aflevering al op een persvisie en was van zijn sokken geblazen.  Hij legt uit waarom.
Ik moet eerlijk zijn: zoals het merendeel van de Vlamingen had ik rolstoelatlete Marieke Vervoort in hetzelfde vakje gestopt als Marc Herremans. In mijn hoofd zijn dat mensen die vechten met een doel voor ogen, maar die met vallen en opstaan in een zekere zin in hun situatie berust hebben.
Ik was dan ook verwonderd toen ze een tijd geleden aankondigde dat het genoeg was geweest en dat ze euthanasie wilde plegen. Toen ik de aflevering van Het Huis zag werd duidelijk waarom. Overdag zien we een vrolijke, gelukkige en levenslustige Marieke, maar als haar sonde moet vervangen worden en ze ’s nachts onophoudelijk krampen over haar hele lichaam krijgt, zien we hoe onmenselijk die lijdensweg is. Ik vond het enorm confronterende beelden, zeker als ze de volgende morgen weer met die bekende vechtlust gewoon aan de ontbijttafel zit.
Ik heb Marieke na de aflevering gezegd dat ik onder de indruk was en dat ik hoop dat er veel mensen meer begrip zouden hebben voor haar situatie. Zij hoopte dan weer vooral dat het andere mensen in gelijkaardige situaties moed zou geven. Pluk de dag en geniet ervan, zei ze. Het is een ongelooflijk cliché, maar wie de aflevering van vanavond ziet, heeft de boodschap zeker begrepen.
Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 27 oktober 2015
(Bron inleiding)
(Bron artikel in kader & foto)
Advertenties

3 gedachtes over “twee kanten van een medaille

Reacties zijn gesloten.