Pay What You Think It’s Worth (PWYTIW)

365 dagen verwondering – DAG 260

GELDBOOM

Op DAG 88 (30 maart 2015) maakte ik op deze blog voor het eerst gewag van de mogelijkheid om te vergoeden met een vrije bijdrage via waardebepaling achteraf, naar aanleiding van het begeleiden van vier stille wandelingen (#30 dagen stilte zoeken).

Tot mijn eigen verwondering heeft het nog vijf maanden geduurd vooraleer een lang gekoesterde droom werkelijkheid werd:  vivapo’s begeleiding wordt vanaf vandaag  vergoed via waardebepaling achteraf Als eerste stap op mijn pad van nieuwsgierigheid plaatste ik het volgende op mijn website.

Nieuw bij vivapo: Pay What You Think It’s Worth (PWYTIW)

Wat betekent waardebepaling achteraf ?
Na een activiteit die ik op eigen initiatief  begeleid laat ik JOU bepalen wat JIJ het waard vond.
Dat kun je uitdrukken in geld, nog steeds het meest gebruikelijke en beproefde waardesysteem in onze maatschappij.
Maar je kunt ook op een andere manier waarde teruggeven aan de begeleider (bijvoorbeeld via durf-te-vragen verlanglijstjes of in letsen). 

Wanneer begint waardebepaling achteraf?
Waardebepaling achteraf begint eigenlijk… vooraf!
Een deelnemer aan wandeling of workshop bij vivapo bedenkt van tevoren waarom hij/zij wil deelnemen. Wat hij/zij hoopt te halen en te brengen.
Je denkt dan eigenlijk al na over de waarde van zo’n activiteit of workshop, maar vaak onbewust. En niet in termen van geld, maar in termen van ideeën, inspiratie, effect, resultaat, etc.
Ik nodig je uit om dat vanaf nu bewust te doen.

Is waardebepaling achteraf hetzelfde als gratisNee.

Is waardebepaling achteraf hetzelfde als betalen achteraf?
Nee, de essentie is niet betalen, maar eerst de waardebepaling.
Betalen gaat altijd over geld en waardebepaling kent veel meer mogelijkheden.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 9 september 2015

4 gedachten over “Pay What You Think It’s Worth (PWYTIW)

  1. Waardebepaling achteraf wordt voor mij niet alleen in geld uitgedrukt. De reacties die ik na afloop hoor of ergens lees op het www, bepaalt voor mij even zeer de waarde die de deelnemers hechten aan de begeleiding die ik geef.

    1. Dit las ik op de blog van één van de deelnemers.

      “Vorige week woensdag deed ik mee aan een stiltewandeling met schrijfmoment. Toen ik in het park kwam, werd ik onmiddellijk aangetrokken door deze knoestige boom.

      De wandeling was heel bijzonder daar er in het park kinderen aan het spelen waren. Jongeren zaten gezellig naar muziek te luisteren.Daar werd ons een tool aangereikt om toch bij onszelf te blijven. Daar ben ik de begeleidster heel dankbaar voor. de tip was: Luisteren naar wat voor je, links en rechts van je en achter je te horen is. Zo kan je toch in je centrum blijven.

      Dit heb ik al opnieuw toegepast.Dit raad ik iedereen aan. Niet enkel op een wandeling maar ook in het dagelijkse leven zoals in een druk winkelcentrum…..

      Onze schrijfopdracht was op en rond die mooie boom.

      Wat bleek is dat ik een spiegelbeeld zag van mijzelf. Een déja vu. Er kwam oude pijn, maar ook de overlevingsdrang . ik voelde herkenning door de vele littekens maar ook het feit dat die boom toch een zekere kracht uitstraalde.

      Tijdens de ‘sprinter’ een schrijfoefening bleek dat ik daar ook mijn grootvader in zag. Dit was een heel bijzondere ontmoeting;

      Dit blijft vandaag nog nazinderen. Het deint verder.”

Reacties zijn gesloten.