fin de saison

365 dagen verwondering – DAG 245

FullSizeRender

25 augustus, voor de schoolgaande jeugd is het einde van de grote vakantie in zicht en de horeca uitbaters aan de Kust kunnen terugblikken op een prachtige zomer en hopelijk ook op een prachtig seizoen.

Van mijn 14° (!) tot mijn 18° deed ik als jobstudent ook het seizoen in een tea-room in De Haan. Ik werkte er van de 1° juli tot de 31° augustus en was even lang weg van huis. Mijn ouders hadden geen auto en de werkuren lieten het niet toe dat ik met het openbaar vervoer heen en weer zou reizen. Dààr schaafde ik niet alleen aan mijn talen maar ook aan mijn verlegenheid. Ik leerde er verantwoordelijkheid te nemen én hard te werken. Fysieke arbeid was mij immers vreemd (mama zorgde voor alle huishoudelijke taken). Het was voor een veertienjarige wel even wennen om op vrijdag in te staan voor het onderhoud van de zaal, de tafels en het terras van de tea room. Part of the job heette dat in die tijd, want ik kreeg er kost en inwonen.  En het moet gezegd: het personeel werd in de watten gelegd door de Vrouw des huizes. Zij zorgde – naast het runnen van de zaak – dagelijks voor een stevig ontbijt en een vier-gangen-middagmaal voor haar personeel en voor een heerlijke broodmaaltijd ’s avonds, voor wie er insliep. En als toemaatje op één van de laatste avonden van augustus, mochten jobstudenten en vast personeel samen met de eigenaars aanschuiven aan een fin de saison feestdis.

Toen ik vanmorgen op de dijk van Knokke-Zoute stond te wachten op de uitbaters van een restaurant en een hotel aan de kust, gingen mijn gedachten naar die periode uit mijn jeugd (die ik voor geen geld ter wereld zou willen missen). Het verwondert mij dat fin de saison heden ten dage nog in ere wordt gehouden, op zijn minst door werkgevers met een hart op de juiste plaats.

Ik zag het bonte gezelschap reeds van ver komen aanrijden op hun gehuurde fietsen. Aan één van de fietsen hing zelfs een aanhangwagentje waarin de hond des huizes de wacht hield bij de bagage die voor het gezelschap was voorzien: stoelen, matten, lunchpakketten, drank, … De fietsers hielden halt en lachten mij vriendelijk toe, nog voor één van hen vragend mijn naam had uitgesproken … mevrouw Viviane? Het ijs was gebroken, ik voelde mij welkom in de groep. Er was trouwens niet alleen voor het comfort van het personeel gezorgd.  Voor het transport naar mijn werkplek en terug had men een elektrisch golfkarretje gehuurd. De gastvrouw bracht mij – zonder enige inspanning van mijnentwege – naar het einde van de zeedijk waar de fietsen en het karretje ordentelijk werden geparkeerd.

Het leuke aan zo’n fin de saison programma is dat de deelnemers zo lang mogelijk in het ongewisse blijven over de inhoud.  Pas toen het gezelschap zich achter een hoge duin – beschermd tegen de wind – had geïnstalleerd en zij de tekst op mijn truitje – lach-je-wel, zing-je-wel, dans-je-wel – in de gaten kregen, hadden zij door dat hun fin de saison uitje zou starten met een initiatie lachyoga op het strand.

Tot mijn spijt diende kon ik na afloop niet ingaan op de vriendelijke uitnodiging om mee te tafelen op het strand. Het gesprek – op de terugweg met het golfkarretje – met de vrouw met het hart op de juiste plaats maakte echter veel goed want het was het voor mij één en al genieten. Ik wens haar en haar medewerkers nog heel veel fin de saison toe!

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 25 augustus 2015

(Bron foto: vivapo)

*Op zoek naar een activiteit voor teambuilding?
Vraag dan vrijblijvend naar een offerte via lachyoga@vivapo.net voor
– een initiatie lachyoga (één uur) indoor
– een initiatie lachyoga (één uur) aan zee
– een lachwandeling (één uur) in de natuur
of neem een kijkje op de website.

4 gedachten over “fin de saison

Reacties zijn gesloten.