feeën voor verstrooide oma’s

365 dagen verwondering – DAG 244

IMG_1117

Op een dag als vandaag – een dag waarop zon en regen met elkaar verstoppertje spelen – besliste een oma om samen met haar kleinzoon van vijf toch een uitstapje naar Knokke-Zoute te maken. Zij parkeerde parmantig haar auto in de omgeving van de Appelzakstraat en had daar zelfs enkele euromunten voor over. Het was immers de bedoeling dat ze een wandeling op de dijk zouden maken richting Het Konijn om daar hun pic-nic aan te spreken.  Dit was echter zonder de waard – de regen  – gerekend.  Een stortbui dwarsboomde hun plannen.

Oma en kleinzoon maakten echter van de nood een deugd en zetten zich gezellig samen op de achterbank met hun spiksplinternieuwe pic-nic dozen op hun schoot. Kleinzoon probeerde de regendruppels op het auto-dak te tellen, 1, 2, 3, … 30, 31…. hij had immers enige ervaring met tellen. Wanneer hij bij oma en opa de slaap niet kan vatten, dan telt hij wel tot 100, het trucje dat z’n papa hem had geleerd. Toen de magen gevuld en de groene en blauwe pic-nic dozen leeg waren, hield de regen het voor bekeken.  Hét signaal om de wandeling aan te vatten, tenminste … als ze uit de auto geraakten.

Want tot haar ontzetting realiseerde oma zich pas op dat moment dat het kinderslot ‘aan’ stond. Zonder hulp van buiten af, waren zij gedoemd om op de achterbank te blijven zitten.  Kleinzoon had echter een lumineus idee: oma kon zich toch tussen de zetels wringen om zo tot bij één van de voorste portieren te geraken? Dàt zag oma echter niét zitten, want zo lenig was ze niet meer.  Oma verkoos om één van de vensterraampjes achteraan naar beneden te draaien en hulp te vragen aan een passant, poepsimpel toch?  Maar de vensterraampjes hadden geen oor voor oma’s simpele gedachtengang en bewogen voor geen vin. Toen ging er voor oma nog een lichtje op … de autosleutel in het contact steken, dàt was de redding. Maar wààr had oma de sleutel achter gelaten toen ze op de achterbank plaats nam?

Gelukkig hebben oma’s – en zeker verstrooide oma’s – altijd één of meerdere engelbewaarders in hun kielzog. Zonder erbij na te denken had oma immers een half uur eerder de autosleutel met zich meegenomen naar de achterbank.  Het was dan nog maar een fluitje van een cent om de sleutel in het contact te steken, hem een kleine draai naar rechts te geven om de raampjes te laten gehoorzamen en te wachten tot een voorbijganger voor hen één van de achterportieren zou willen openen.  En ja hoor, twee jongedames én een hele grote hond verlieten op dat moment een mini-cooper, net achter oma’s auto. De twee meisjes zullen wel in hun vuistje hebben gelachen toen zij oma zagen wuiven en haar verzoek hoorden. Met een brede glimlach kwamen ze het portier voor hen openen. Eind goed al goed.

Na de wandeling – net toen oma haar kleinzoon had vastgeklikt in de autostoel – arriveerden ook de twee hulpvaardige dames én de grote hond.  Oma bedankte hen nog eens voor de bewezen dienst eerder op de middag. Toen ze in haar wagen stapte realiseerde zij zich echter dat er nog een portier open stond. Dàt hadden ook de jongedames opgemerkt want één van hen snelde de verstrooide oma ter hulp.

Ik denk dat oma’s – en zeker verstrooide oma’s – naast engelbewaarders ook feeën in hun kielzog hebben!

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 24 augustus 2015

(Bron foto: vivapo)

Advertenties