ik weet dat …

365 dagen verwondering – DAG 181

IMG_6622

Vandaag gaat het niet over mijn verwondering maar over de verwondering van mijn kleinzoon van vijf die mij zaterdag liet weten ‘een brug gaat open en dicht oma, ik weet dat’.  Op mijn vraag waarom een brug dan wel open en dicht gaat antwoordde hij “dàt weet ik niet”.

Toen we zondagochtend terug keerden van de warme bakker parkeerde ik de wagen ter hoogte van een brug over het kanaal en gingen we van nabij zo’n brug bekijken. Ik kreeg het echter moeilijk uitgelegd en beloofde hem om na het ontbijt terug te keren; met wat geluk zou er misschien wel een brug open en dicht gaan.  Tijdens onze korte rit langs de ring liet hij mij echter weten dat hij eigenlijk liever de vier molens (tussen Kruispoort en Dampoort) van heel dichtbij wou zien.  Hij zag ze vorig jaar tijdens een wandeling met opa, maar nog niet van héél dichtbij.

Na het ontbijt trokken we er dus te voet op uit richting Kruispoort en werd zijn verzoek ingewilligd.

IMG_6550 IMG_6556

Hij kwam tot heel dichtbij de vier molens en kon er zelfs drie  aanraken.

IMG_6565 Als een volleerde regisseur liet hij mij foto’s nemen. Als compensatie voor het niet kunnen aanraken van de vierde molen (de omheining was dicht) liet hij mij dan maar foto’s nemen van

IMG_6591 IMG_6594

zijn klimpartij (én daalpartij) op de berm van de laatste molen tot we plots … belgerinkel hoorden, neen niet van de winkel maar van de (eerste) brug ter hoogte van de Dampoort. Deze brug ging open en hij kon onverwacht met eigen ogen aanschouwen hoe dat in zijn werk ging: verkeerslicht op rood voor wagens, fietsers en voetgangers,

IMG_6596

slagbomen (een nieuw woord voor hem) die één voor één naar beneden gingen en  de sluisdeuren (nog een nieuw woord) die traag open gingen.

IMG_6601 IMG_6602

Vol verwondering stond hij naar het raderwerk van de sluisdeuren te kijken die eerst open en dan toe gingen nadat er vier motorboten waren doorgevaren. Hij kon er niet genoeg van krijgen en wilde weten waarom die aanmeerden in het sas (nog een nieuw woord!) in plaats van door te varen.

IMG_6604IMG_6611

Om dàt uit te leggen nam ik hem mee naar de tweede brug. Gelukkig waren daar de sluisdeuren goed zichtbaar en kon hij het water door de sluisdeuren zien stromen.

IMG_6616

Tijdens de wachttijd gingen we kijken naar het huisje op het water. Toen we het belgerinkel van de tweede brug hoorden keerden we op onze stappen terug en zagen we hoe het ritueel zich herhaalde: sluisdeuren gingen open, brug ging omhoog, motorboten vaarden in de ene en in de andere richting, …  waardoor hetzelfde ritueel zich weer aan de eerste brug aandiende.

IMG_6613 IMG_6617

Ik kon hem uiteindelijk overhalen om de terugweg aan te vatten en de Kruispoort te bereiken vooraleer de motorboten daar arriveerden.  Wij waren eerst – “zie je wel dat ik flink kan stappen oma!” – maar tot onze verwondering mochten de motorboten niet door de geopende brug varen. Omdat het licht voor hen op rood stond mocht een boot uit de andere richting eerst. Het was een wel héél bijzondere boot die een platte-bodem boot voortduwde waarop voertuigen geparkeerd stonden.  Wat een belevenis voor een jongen van vijf en dit alles op één voormiddag.

IMG_6651

Ik stel mij voor hoe aan zijn papa (die àlles weet) zal vertellen: een brug gaat open en dicht papa, maar ook de slagbomen en de sluisdeuren aan het sas, ik wéét dàt!

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 22 juni 2015

(foto’s: vivapo)

Advertenties

5 gedachtes over “ik weet dat …

  1. Super leuke ervaring ! En blijkbaar weet oma ook veeeeeeel , wie weet misschien alles !

    • Lief van jou Lut, maar ik heb nooit veel geweten, zal ook nooit veel weten én vergeet ook heel veel van het weinige dat ik weet. Ondertussen heb ik mij met dit laatste verzoend sinds ik het zo bekijk: al wat ik doorgeef heb ik zelf ontvangen & mag ik ook weer vergeten! Want als ik het opnieuw moet weten … dan verneem ik het van de mensen aan wie ik het doorgaf. Dit ervaar ik telkens weer in de jaartrajecten boomoliën. Dus waarom zou ik mij nog zorgen maken over mijn vergeetachtigheid?
      Een warme groet, Viviane

  2. dank je Viviane, om je via let’s coco deelgenoot te maken van je blog,
    Pia (die je ontmoette op de open deur 14 juni jl)

  3. Geweldig verhaal! De verwondering van een klein kind voor dingen die wij als doodgewoon ervaren. Het laat je weer stilstaan… mooi.

Reacties zijn gesloten.