dankbaar verwonderd

365 dagen verwondering – DAG 166

1477495_844893328886548_7284376521592402167_n

“Belofte maakt schuld” las ik op mijn FB-profiel onder mijn bericht “Héérlijke gesprekken gehad deze namiddag met voor mij onbekende mensen op het stationsplein te Brugge!
Ik ben verwonderd dat ik als ‘vrijwillige medewerker aan een project’ met mensen een gesprek durfde aan te knopen, mensen met wie ik dat anders nooit zou doen. Lucky me! Een item voor mijn blog vanavond!”.

In het kader van de week van de geestelijke gezondheidszorg van 5 tot 11 oktober 2015 wordt door het Netwerk GGZ regio Noord-West-Vlaanderen een aantal projecten voorbereid om het taboe rond geestelijke gezondheidszorg te doorbreken. In dat raam worden een 200-tal portretten van toevallige passanten genomen. De helft ervan zal worden verwerkt in een collage en een powerpoint presentatie die zullen te zien zijn tijdens de week van de geestelijke gezondheidszorg.

Samen met een aantal andere vrijwilligers stond ik deze namiddag – gewapend met een formulier en een fototoestel – op het stationsplein te Brugge om passanten aan te spreken.  En nét in die taak zat heel wat verwondering vervat.

Creativiteit in het kiezen van de passanten. Bij mensen die hun bus of trein willen maak je weinig kans dus wendde ik mij tot mensen die er op het plein rustten op een terras, bank, muurtje of stoep. Zelfs een buschauffeur en een medewerker van de NMBS vond ik bereid om te poseren.

Leeftijd speelde geen rol om stil te staan bij het taboe rond geestelijke gezondheidszorg. Ik had hierover zinvolle gesprekjes met mensen tussen 16 jaar (schat ik) en 90 jaar (weet ik).

Vooroordelen opzij zetten: ik heb heel wat mensen aangesproken met wie ik anders nooit zelf een gesprek zou aanknopen. Nu won nieuwsgierigheid het van mijn terughoudendheid. Toegegeven: mét een taak als vrijwilliger voor een zaak waarin ik geloof … het helpt mij.

Empathie met (slechts één) koppel dat een gesprek weigerde en met een aantal mensen die om diverse redenen weigerden om een foto te laten nemen: werkzaam of cliënt in de geestelijke gezondheidszorg (ja ik kwam er een aantal tegen!), onder toezicht van de rechtbank, niet fotogeniek, … Het gesprek over geestelijke gezondheid zowel tussen ons als onder elkaar is op zich al waardevol.

Angst van heel wat mensen om hun handtekening te zetten op een formulier, tot het hen duidelijk werd dat hun handtekening noodzakelijk was om een foto te nemen en enkel diende om hun toestemming te staven.

Delen. Ik sprak een vrouw aan die op een stenen stoel verdiept was in de partituren op haar schoot. Mevrouw legde mij aanvankelijk op de rooster want ze wilde meer weten over dit initiatief.  Uit het gesprek bleek dat ze ergens in Vlaanderen zelf actief was in de sector van de geestelijke gezondheidszorg.  Ik kwam iets aan de weet over het project ‘zonder tralies’ in gevangenissen en mevrouw maakte voor het eerste kennis met het begrip ‘lachyoga’. Delen vermenigvuldigt zich ….

Verbondenheid. Met een meneer van 90 jaar duurde het gesprek wat langer. Hij uitte zijn dankbaarheid omdat hij zelf nog kerngezond was. Liefdevol vertelde hij over zijn echtgenote die enige tijd geleden thuis was overgegaan, nadat hij haar meer dan een jaar thuis had mogen verzorgen met hulp van zijn zoon en professionele zorgverstrekkers. Een hartverwarmend gesprek voor ons beiden, twee onbekenden die delen in dankbaarheid

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 6 juni 2015

(Bron foto)

Advertenties

Een gedachte over “dankbaar verwonderd

  1. Fijn te lezen dat je ‘durft’ gesprekken aangaan met onbekenden….weet je nog op weg naar huis in de trein???? 🙂

    dankbaar dit te mogen zien groeien bij jou….

Reacties zijn gesloten.