oma, weet-je …

365 dagen verwondering – DAG 73

images

Onze kleinzoon kwam dit weekend bij ons logeren.  Elke keer weer ben ik verwonderd over het geheugen van zo’n kind van goed vier jaar.  Als de kleinkinderen in huis zijn lijkt het nog meer dan anders alsof mijn geheugen ‘in achteruit staat’, alsof het vermindert in de mate dat hun geheugen zich ontwikkelt.  En alsof hij mijn gedachten leest, geeft hij (4,5 jaar) mij (de 45 jaar al lang voorbij) nu en dan een geheugensteuntje, zoals deze middag bijvoorbeeld.

Tijdens de afwas hoorde ik hem weer getallen reciteren, zoals ik hem dat tijdens het weekend nog hoorde doen: een, twee, drie, … een-en-dertig, … acht-en-vijftig, …
Plots onderbrak hij zichzelf – Joost mag weten waarom – en zei
– hij: “oma, weet-je (dat is zijn stopwoordje), het is één-twee-drie én eerste-tweede-derde, maar niet driete, weet-je oma?
– ik: “ja jongen dat weet ik
– hij, “oma, weet-je, ik weet dat, maar jij vergeet veel hé?
– ik: “ja jongen, maar dàt weet ik nog!

Ik kon een glimlach niet onderdrukken, terwijl ik dacht “ik hoop dat ik het nog mag beleven dat je mij komt vertellen: “oma, weet-je, in het Duits is het eins-zwei-drei en erste- zweite-dritte, weet-je oma?”

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 15 maart 2015

(Bron foto)

Advertenties

Een gedachte over “oma, weet-je …

Reacties zijn gesloten.