Zo maar …

365 dagen verwondering – DAG 72

IMG_0463

Schat: “Heb jij ’n bewonderaar?”.
Ik: “een bewonderaar? Niet dat ik weet. Waarom?”
Schat: “Omdat er zo-even’n boeket bloemen voor jou werd bezorgd.”
Ik: “Zijn die wel voor mij bestemd? Is het geen vergissing?”

Ik ben immers vandaag niét jarig en zie ook geen reden waarom IK bloemen zou krijgen.
En ja, ik ga er van uit dat er altijd een reden moét zijn om iemand bloemen te schenken!
Ik mag mijn mening herzien want op het bijhorend kaartje lees ik vol verwondering: ZO MAAR

(stilte …)

Een gevoel van dankbaarheid overspoelt mij. Ontroering ook.
Mijn kleinzoon vangt dit blijkbaar op, komt mij – zo maar – een knuffel geven en gaat dan verder met wat hij even had laten liggen: inkleuren van een prent in ’n sinterklaasboek.

IMG_0464

Je kan het puur toeval noemen, maar voor mij is het pure synchroniciteitl dat ik een half uur eerder aan iemand een mailtje had verzonden met een foto als bijlage, metafoor voor de inhoud van mijn mail.

images

 

Wat zijn we toch met ragfijne draadjes met elkaar verbonden.  Communicatie vanuit het hart veruitwendigt zich in de materie.  Daar bewust van worden geeft me telkens telkens een gevoel van dankbare verwondering (en een aanleiding om deze blog aan te vullen).

Van harte, Viviane Van Pottelberghe – 14 maart 2015

2 gedachten over “Zo maar …

Reacties zijn gesloten.