Pelgrimstocht van Angst naar Liefde

365 dagen verwondering – DAG 10

pelgrimstocht - Coelho

Drie dagen geleden zat het mij ’s morgens niet mee. In de eerste paragraaf van mijn bericht “Oor en oog hebben voor kleine wonderlijke dingen” schreef ik letterlijk: “De radioberichten over de schietpartij in Parijs lijken mijn zwaarmoedigheid nog te vergroten.”

Vanmorgen schoot deze zin mij te binnen bij het ontwaken. Tezelfdertijd werd het mij duidelijk dat ik de verantwoordelijkheid voor mijn zwaarmoedigheid bij anderen legde, concreet bij de gewelddadige gebeurtenissen in Parijs. Is dat niet al te gemakkelijk?

images

Ik kan toch zelf kiezen
* waar ik mijn oog op richt?
* naar welke radio-berichten ik luister?
* waar ik mijn aandacht aan schenk op de sociale media?
* of ik mee ga in gevoelens van verontwaardiging, angst, mede-lijden, solidariteit, mede-leven?

walk alone

Niet voor niets plaatste ik gisteren een bericht over resonantie.
Als ik resoneer op het negatieve buiten mij kan ik dit als een uitnodiging zien om het negatieve binnen mij onder de loep te nemen.

messenger

En wat ontdekte ik? mijn ANGSTmijn angst voor taken die ik wilde maar niet kan ontlopen, mijn angst om verkeerd begrepen te worden, mijn angst om los te laten wat ik nog even wilde vasthouden, mijn angst voor verdriet, mijn angst om te falen…

De voorbije dagen werden gekenmerkt door massale uitingen van verontwaardiging en solidariteit.  Het lijkt of heel de wereld zich schaart achter “je suis Charlie”. Ik voelde de neiging om mij daarbij aan te sluiten tot ik ook die neiging onder de loep nam. Wat betekent ‘je suis Charlie’ voor mij? Een uiting van verontwaardiging? van solidariteit? van lef?

En wat ontdekte ik? NEGEREN van mijn ANGST! Het is immers mijn illusie dat mijn angst verdwijnt door mij aan te sluiten bij de massa die zich nu wereldwijd Charlie noemt. Wie of wat wordt daar beter van? In welke statistieken zullen deze cijfers belangrijk zijn? Ik wil niemand met de vinger wijzen, iedereen is verantwoordelijk voor haar of zijn eigen keuze. Ik ben verantwoordelijk voor mijn keuzes.

Ik richtte vanmorgen mijn blik op boodschappen die er voor mij – op dit moment – écht toe doen en deelde een aantal van hen op mijn FB-profiel, niet vanuit angst maar vanuit mijn hart.  Het brengt mij bij het startbericht van deze blog: “Ik zet mezelf vandaag in de wereld en voel op dit moment geen angst om te falen!”

Of zoals P. Coelho aanreikt: Het Leven is een lange Pelgrimstocht van Angst naar Liefde.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe

(Bron foto 1, 3, 4: geplukt van Facebook)
(Bron foto 2)

Advertenties

2 gedachtes over “Pelgrimstocht van Angst naar Liefde

  1. Angst is liefde in vertraging . Dit las ik in het boekje : ZielsGelukkig van Marie-Claire van der Bruggen !

Reacties zijn gesloten.