Communicatie tussen hart en handen


mama's handen

Gisteren – 29/12/2014 – werd de urne met mama’s as bijgezet in het columbarium, naast de urne met papa’s as.  Wij werden uitgenodigd tot een afscheidsgroet zoals we in onze cultuur ook bij ‘leven’ mensen groeten: via een handdruk.

Toen ik de urne met beide handen omvatte gingen mijn gedachten naar de manier waarop mama en ik elkaar de laatste maand hebben begroet in het ziekenhuis. Het was ‘ons’ ritueeltje geworden, eentje die zij zelf had bedacht.
Bij mijn aankomst in haar ziekenkamer omvatte zij eerst met haar handen mijn koude handen om ze vervolgens op haar warme wangen te leggen.  Oh wat genoot ze daarvan zei ze, haar genot was ook zicht- en voelbaar. Ik voelde niet alleen haar warme wangen maar ook de warmte in mijn hart telkens haar gezicht in mijn handen rustte.

Na haar hart- en herseninfarct kon ze niet meer verbaal communiceren noch haar rechterhand bewegen.  Tijdens de heldere momenten daags voor haar overgang naar het Licht, heeft ze echter haar linker hand gebruikt om te grijpen naar één van mijn handen en die naar haar linker wang gebracht.  Voor haar de enige mogelijkheid om met mij te communiceren, voor mij een uitnodiging om haar gezicht in mijn handen te laten rusten. Ik voelde warmte in mijn hart.

De voorbije dagen waren dagen van stilte en reflectie, een tijd om herinneringen een plaats te geven.
Plots werd het mij duidelijk waarom mijn Vision Board voor 2014 zoveel handen bevatte.  Elke afbeelding van handen krijgt een bijzondere betekenis.
Het werd mij nu ook duidelijk waarom ik op mijn 65° verjaardag de deelnemers aan het verjaardagsontbijt heb uitgenodigd om hun handen op een blanco canvas te plaatsen. Mama’s handen traden in communicatie met de handen van de andere genodigden. Ik voel warmte in mijn hart.

Van harte, Viviane Van Pottelberghe, 30 december 2014

Advertenties

Een gedachte over “Communicatie tussen hart en handen

  1. Dank voor het delen van dit . Ik voel de liefde en warmte.
    Ik krijg hier een deja vu als ik lees hoe jullie ritueeltje was.
    Toen mijn papa niet meer kon communiceren hebben wij telkens zijn handen vastgehouden en gestreeld;
    Net voor hij is heengegaan heeft hij zijn hand in de lucht gestoken alsof hij vaarwel zei. Dit is mij altijd bijgebleven en ik voel de liefde in dit vaarwel.
    dank je wel .

Reacties zijn gesloten.